maa30/012012
robin
Vorige keer kreeg Robin een mailtje van Edwin de Wit. Hij wilde met haar eten, maar Robin twijfelde of ze dat nou moest doen.
Ik druk op de bel zonder naambordje. Er is een schoonmaakwagen bezig de straat schoon te vegen. De laatste marktkoopmannen breken hun kraampjes af. Overal staan vuilniszakken en het ruikt er naar vis. Het duurt even, maar dan wordt de voordeur opengedaan, met een trektouwtje twee verdiepingen hoger meer lezen
don26/012012
marleen
Ik doe het ook, hoor, als er een plaatje wordt geschoten: tieten vooruit. En rug recht natuurlijk, alle wervels op elkaar, want voor je het weet oog je als een zak rotte aardappelen. Zeker als je ook nog eens de fout maakt te lachen. Nooit doen, lachen voor de foto. Alleen bedeesd de mondhoeken omhoog meer lezen
woe25/012012
sidney
Ik ben nooit zo goed geweest in afscheid nemen. Vraag maar aan mijn exen. Geregeld huppelde ik er nog dapper achter aan, handen vroom gevouwen, kniebeschermers om, terwijl zij al met – ik noem maar wat – bronstige Brazilianen of slick Ricks lagen te tongen. Hopen, liedjes zingen, epistels achterlaten: het was allemaal vreselijk romantisch. En een klein beetje sneu meer lezen
maa23/012012
robin
Vorige keer sprak Robin de Amerikaan over de mail. Ze vertelde hem via Skype dat haar zwangerschap op de natuurlijke manier was afgebroken.
Een mailtje. Op de duffe dinsdagochtend van esdewit@gmail.com. Onderwerp: Pasta vongole.
‘Hoi Robin, heb je zin om te komen eten morgen? Maak ik een pastaatje vongole. Ik weet toevallig dat je daarvan houdt. Grote groet, Edwin de Wit’
Ik grinnik om de term ‘grote groet’. Het leest weg als ‘grote bah’ en daar wil ik me geen voorstelling bij maken meer lezen
maa16/012012
robin
Vorige keer overtuigde Mees Robin ervan om de Amerikaan in te lichten over haar zwangerschap en haar voornemen het weg te laten halen.
‘Robin met mij.’
Diep. Rokerig. Rasperig. De ‘mij’ iets te lang vastgehouden. Alsof het de vijfde maand van het jaar betreft. Wat heb ik deze stem al lang niet gehoord. Ik herken hem meteen. Ik denk uit duizenden. Mijn lijf reageert. Mijn maag draait een rondje. Als in een zweefmolen. Heel kort. Heel hoog. En ik voel kleine steken net boven mijn knieën meer lezen
maa09/012012
robin
Vorige keer nam Robin een besluit. Ze belde de abortuskliniek en maakte een afspraak.
‘Je moet hem bellen,’ zegt Mees.
Het klinkt niet als een advies. Meer als een bevel.
Mees schrok toen ik vertelde dat ik zwanger was. Ik zag het, de eerste seconden stond er ongeloof in haar ogen. Daarna was ze enthousiast. Gemaakt. Ze feliciteerde me, maar herstelde zich snel toen ze aan mijn reactie zag dat ik er niet blij mee was meer lezen
vrij06/012012
sidney
Ik heb niet zoveel met ‘goeie voornemens’. Ik vind het een vluchtige term, alsof je al tijdens het formuleren van je voornemens rekening houdt met de vrijblijvendheid ervan. (“Het is me niet gelukt te stoppen met roken. Ja, hal-lo, het was geen keuze, geen beslissing: ‘t was een voornemen hoor, dus.. tsja.”) meer lezen
don05/012012
marleen
De hele kerstweek las ik thrillers en bekeek ik diverse schitterende moordlustige tv-series. Toen wist ik het zeker. Als getuige ben ik volledig ongeschikt. Getuigen in films en boeken weten na de moord altijd te vertellen dat de killer om exact 13.47 uur wegrende op oranje gympen maat 46 met het logo van Nike. Mij zou dat beslist niet opvallen meer lezen
maa02/012012
robin
Vorige keer ontdekte Robin dat het ‘ding’ in haar buik tussen de vier en de vijf weken oud is.
‘Ik ben even weg,’ zeg ik tegen mijn collega Noëlle.
Gewapend met het telefoonnummer van de kliniek en mijn agenda loop ik naar buiten. Overal liggen plassen. Ik veeg wat water van een bankje af en ga er met mijn lange jas op zitten. Wat een armoede is het om op je werk dit soort belangrijke telefoontjes te moeten plegen, omdat er alleen tijdens werktijd wordt opgenomen meer lezen
maa26/122011
robin
Vorige week deed Robin een zwangerschapstest. Die was positief.
Het is tussen de vier en vijf weken oud zegt de test van Clearblue. Wonderlijk hoe zo’n staafje kan zien hoe lang het kind al in je buik zit. Of kind, het is nog niet eens een kind. Het is niks. Een propje cellen. Niet groter dan een speldenknop. Toch?
Ik blader vijf weken terug in mijn agenda. Daar staat het. In kriebelige letters op een zondag ‘Bloemendaal aan Zee’ meer lezen
