Veertig kilo
In de rubriek TOEN & NU van LINDA. 40 (2007) stonden vrouwen met anorexia. Esther van Donkelaar heeft al anorexia sinds haar 13e en weegt veertig kilo.
Ze vertelt:
“Lichamelijk ben ik uitgeput. Ik ben zo mager dat ik mezelf niet meer warm kan houden. Ik bivakkeer met mijn kruik in bed of op de bank. Ik heb niet alleen anorexia, maar ook een bindweefselziekte. Mijn gewrichten gaan alle kanten op waardoor ik met krukken loop. Sinds kort heb ik ook een rolstoel. Ik eet tegenwoordig een pakje Sultana en één eierkoek per dag, maar er zijn weken geweest dat ik helemaal niets at. Dan mocht ik van mezelf een bakje yoghurt per dag, maar ook dat verdween vaak onaangeroerd in de gootsteen. Volgens mijn moeder was ik als kind een vuilnisbak, ik at alles. Tot mijn klasgenoten me op mijn veertiende Dikkie Dik gingen noemen. Toen is het begonnen. Ik ben inmiddels een gepensioneerde anorexiapatiënt. Ik weet niet beter. En ik wil er zo graag vanaf. Helemaal, voor altijd. Nooit meer naar het ziekenhuis, nooit meer sondevoeding, nooit meer depressief. Het lukt gewoon niet. Ik probeer vrolijk te blijven, maar vorig jaar zag ik mijn leven niet meer zitten. Ik heb een grote hoeveelheid pillen genomen en de slagaders van mijn beide polsen doorgesneden. Op de gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek heb ik kort daarna een nieuwe poging gedaan. Pas toen mijn neefje bij me op bezoek kwam en met zijn hoofd op mijn borst onbedaarlijk begon te huilen, dacht ik: dit kan ik mijn familie niet aandoen. Binnenkort ga ik voor de zoveelste keer naar een kliniek. Deze staat in Goes, in Zeeland. Nieuwe omgeving, andere hulpverleners, misschien kom ik er nu voorgoed vanaf. Het zou zo fijn zijn als ik een gewoon leven zou kunnen hebben. Zonder altijd aan eten te denken.”
“Lichamelijk ben ik uitgeput. Ik ben zo mager dat ik mezelf niet meer warm kan houden. Ik bivakkeer met mijn kruik in bed of op de bank. Ik heb niet alleen anorexia, maar ook een bindweefselziekte. Mijn gewrichten gaan alle kanten op waardoor ik met krukken loop. Sinds kort heb ik ook een rolstoel. Ik eet tegenwoordig een pakje Sultana en één eierkoek per dag, maar er zijn weken geweest dat ik helemaal niets at. Dan mocht ik van mezelf een bakje yoghurt per dag, maar ook dat verdween vaak onaangeroerd in de gootsteen. Volgens mijn moeder was ik als kind een vuilnisbak, ik at alles. Tot mijn klasgenoten me op mijn veertiende Dikkie Dik gingen noemen. Toen is het begonnen. Ik ben inmiddels een gepensioneerde anorexiapatiënt. Ik weet niet beter. En ik wil er zo graag vanaf. Helemaal, voor altijd. Nooit meer naar het ziekenhuis, nooit meer sondevoeding, nooit meer depressief. Het lukt gewoon niet. Ik probeer vrolijk te blijven, maar vorig jaar zag ik mijn leven niet meer zitten. Ik heb een grote hoeveelheid pillen genomen en de slagaders van mijn beide polsen doorgesneden. Op de gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek heb ik kort daarna een nieuwe poging gedaan. Pas toen mijn neefje bij me op bezoek kwam en met zijn hoofd op mijn borst onbedaarlijk begon te huilen, dacht ik: dit kan ik mijn familie niet aandoen. Binnenkort ga ik voor de zoveelste keer naar een kliniek. Deze staat in Goes, in Zeeland. Nieuwe omgeving, andere hulpverleners, misschien kom ik er nu voorgoed vanaf. Het zou zo fijn zijn als ik een gewoon leven zou kunnen hebben. Zonder altijd aan eten te denken.”
In LINDA. 98 TANTE IN MAROKKO lees je hoe het nu met Esther gaat.
Bezoekers lazen ook:
Reacties
Esther, je kan het! Gewoon doen hoor ;-))
Pfff...ik ben er even helemaal stil van... Heftig!
Ik ben psycholoog en zie dagelijks wat pesten met mensen kan doen. Natuurlijk hoeft dat niet altijd zo te zijn, je persoonheid etc. speelt ook mee. Maar pesten heeft hoe dan ook altijd invloed. En als je er gevoelig voor bent, kan het dus tot heel nare gevolgen leiden. Soms direct, soms pas na jaren. Bijv. als je zelf kinderen hebt. Heel goed dat ze nu toch weer hulp zoekt, heel veel sterkte! Nooit opgeven, al ga je maar 10% vooruit, alles is de moeite waard.
Zo is dat Marijn!
Iedereen is verschillend en iedereen is anders! Het roepen van nare dingen naar mensen kan een diepe impact hebben op iemands leven, dat lijkt mij wel duidelijk na dit verhaal!!! De één heeft er schijt aan, en de ander niet! Misschien moeten we wat meer rekening met elkaar houden, zou mij wel wat gezelliger lijken!!
Nou ik ken genoeg mensen om mij heen die gepest werden maar hebben zich zelf dit niet aan gedaan. Je hebt je leven echt zelf in de hand. Wie zegt dat je dit met jezelf moet doen?!
Veel succes!! Wat moet dit een verschrikkelijke ziekte zijn! Kan me er zó niets bij voorstellen!! Hoe zo\'n knappe griet zichzelf toetakeld door het toedoen van anderen!! Ik hoop dat haar \'pesters\' haar herkennen, en er \'s nachts niet van kunnen slapen!! Kop op je kan het!!! (ik weet het, het is zoooooo makkelijk gezegd) maar het moet lukken, want het leven is de moeite waard!!!
Zo zie je maar wat pesten teweeg kan brengen....