Leven in een pleeggezin

In de rubriek TOEN & NU van LINDA. 13 (2005) vertelde Marcha Schut (15) over haar leven in een pleeggezin.

Ze vertelt:
“Omdat mijn vader mijn moeder sloeg en ze allebei aan de drugs verslaafd waren, ben ik op eenjarige leeftijd in een kindertehuis geplaatst. Toen ik een jaar later bij mijn pleegouders kwam, was ik nog steeds totaal verwaarloosd. Ik was dun en lijkbleek en huilde nooit. Ik ging mijn eigen gang en vertrouwde niemand. Ik ben nog altijd op mijn hoede. Ook omdat ik jarenlang gepest ben. Dat begon toen ik op school vertelde dat ik een nepvader en -moeder had. Bovendien was ik een stil, bang meisje, een echte pispaal. Ik ben een tijdje depressief geweest, maar nu zit ik in een andere klas en heb ik leuke vrienden. Ik sta er niet meer iedere dag bij stil dat ik anders ben dan de rest. En ik kom erachter dat pleegkind zijn ook voordelen heeft. Mensen geven me aandacht omdat ze me zielig en lief vinden. Dat heb ik liever dan dat ze me pesten. Mijn moeder zie ik niet veel. Van mijn achtste tot mijn dertiende zag ik haar zelfs nooit. Toen ik nieuwsgierig werd, heb ik contact gezocht. Dat viel tegen. Ze zag er slecht uit omdat ze nog steeds drugs gebruikt en te veel drinkt. Het doet pijn haar zo te zien. Een half jaar geleden kwam ik haar toevallig tegen in de tram. Ze zag mij ook, maar herkende me pas toen ik naar haar toeliep. Mijn vader heb ik nooit ontmoet. Mijn moeder zegt dat hij gevaarlijk is. Hij is boos op iedereen die mij van hem heeft weggenomen. Ook op mijn pleegouders. Als ik achttien ben, ga ik hem misschien wel zoeken. Het is en blijft mijn vader.”

In LINDA. 99 THE OFFICE (die vanaf 17 oktober in de winkel ligt) lees je hoe het nu met Marsha gaat.

Bezoekers lazen ook: