LXIX omdat het beter is
Vorige keer ontdekte Robin dat het ‘ding’ in haar buik tussen de vier en de vijf weken oud is.
‘Ik ben even weg,’ zeg ik tegen mijn collega Noëlle.
Gewapend met het telefoonnummer van de kliniek en mijn agenda loop ik naar buiten. Overal liggen plassen. Ik veeg wat water van een bankje af en ga er met mijn lange jas op zitten. Wat een armoede is het om op je werk dit soort belangrijke telefoontjes te moeten plegen, omdat er alleen tijdens werktijd wordt opgenomen.
Ik val meteen maar met de deur in huis.
‘Hallo, ik ben zwanger en ik denk dat ik er graag vanaf wil. Hoe gaat zoiets?’ vraag ik aan de vrouw die opneemt.
‘Hoe lang bent u over tijd?’ vraagt ze.
‘Elf dagen. Volgens mij. Maar de test van Clearblue gaf aan dat ik meer dan vijf weken zwanger ben. Ik snap er eerlijk gezegd niks meer van.’
‘Wanneer had u ongesteld moeten worden?’
‘Elf dagen geleden.’
‘Dan komt u in aanmerking voor de abortuspil.’
Ze legt me uit hoe het werkt.
‘Ok, dan wil ik graag een afspraak maken. Kan ik vanmiddag al langskomen?’
‘Nee mevrouw, ook wij zitten aan een agenda vast.’
‘Sorry, dat snap ik.’
‘U kunt op zijn vroegst komen aanstaande vrijdag. Schikt tien uur?’
‘Prima, tot dan,’ als ik wil ophangen bedenk ik me iets, ‘hoe zit het eigenlijk met bedenktijd?’
‘Die is officieel vijf dagen,’ zegt de vrouw, ‘maar die gaan pas in vanaf zestien dagen over tijd.’
‘Aha. Dus als ik vrijdag langskom, dan krijg ik daarna nog vijf dagen de tijd om me te bedenken?’
‘Nee, als je vrijdag een afspraak hebt, dan valt het nog net binnen die zestien dagen. Je hebt dus nog tot vrijdag de tijd.’
Ik zie een mannelijke collega uit de auto stappen.
Loop door, loop door, loop alsjeblieft door.
‘Dus als ik dan kom dan gaat de procedure meteen van start?’ zeg ik zachtjes.
‘Ja.’
Nee, niet mijn kant op komen.
Gelukkig. Hij loopt door.
‘En hoe werkt dat dan precies?’
‘De administratie wordt afgehandeld en dan krijg je een gesprek met de arts. Die kijkt met een echo hoe ver je bent en dan kan het beginnen.’
Dan kan het beginnen? Ze praat alsof ze het over een feestje heeft: het feest kan beginnen, want de echo is binnen.
‘Je neemt hier de eerste pil in het bijzijn van de arts en dan later thuis nog twee.’
Ik krijg ineens last van mijn buik. Is dat schuldgevoel dat knaagt van binnen? Ga ik straks iets doen waar ik niet achter sta? Stel dat ik dit doe en nooit meer kinderen kan krijgen? Heb ik het dan over mezelf afgeroepen?
Verdomme, het is ook geen broodje kaas dat ik even weggooi. Ik zit met een leven te spelen. Een kort leven. Dat misschien nog niet eens een hartslag heeft. Maar toch. Hoewel ik altijd dacht dat het gemakkelijker zou zijn, voelt het nog enger dan het leven van de hond waar we een paar jaar geleden over moesten beslissen. Het voelde alsof we hem naar de slachtbank brachten. En tot de dag van vandaag weet ik dat hij het doorhad. Hij wist wat er ging gebeuren. En hij liet het gebeuren. Het leek zelfs of hij me goedkeurend aankeek. Alsof hij mij troostte in plaats van andersom. Het is mooi dat we daarover kunnen beslissen, zei mijn moeder. Je wilt toch niet dat hij pijn heeft? Ik schudde mijn hoofd. Natuurlijk wil ik niet dat hij pijn heeft. Maar ik vond het zo’n bizar idee dat zijn leven door ons werd bepaald. Hij had helemaal niets in te brengen. Wij besloten. Voor hem. Omdat ‘het beter was’. Maar wie bepaalt dat? Wie heeft nou het recht om te bepalen dat ‘het beter is?’
Dit ding in mijn buik. Het leeft. Maar het is ook míjn leven. Ik moet beslissen. Ik moet bepalen wat het beste is. Helemaal alleen. Ik heb het er ook nog met niemand over gehad. Zelfs niet met Mees.
‘Mevrouw, bent u er nog?’
‘Ja, ja ik ben er nog.’
‘Gaat het goed met u?’
‘Ja prima,’ antwoord ik.
‘Het is een hele beslissing die u gaat nemen. Denk er goed over na.’
‘Doe ik. Dank u wel. Tot vrijdag,’ en ik hang op.
Ik hoef dit toch niet helemaal in mijn eentje te beslissen? Ik bel Mees.
Reacties
Op het moment zit ik zelf in een vergelijkbare situatie als de al wel of niet bestaande robin. Voor mij is het lezen van het verhaal erg fijn. Wetend dat je niet de enige bent die voor zo'n klote keus staat. Die je helemaal alleen moet nemen en je er met niemand over kan praten. Degenen die zich er aan storen dat er iedere keer weer een nieuw deel bij komt zoekt maar iets anders om te lezen. Je word niet verplicht om het te lezen en denk dat iedereen wel eens iets tegen komt wat hem of haar niet interesseert.
Ben het met Ed eens; dames, we denken toch niet dat Robin echt bestaat? Natuurlijk komt dit voor, maar het is net als een soap, denkbeeldige verhalen om het publiek oh en ah te laten kirren. Kom op zeg, geneuzel is nog een compliment. Slappe hap.
Ik vind deze column geweldig, kijk elke keer uit naar de nieuwe. Dus ed, ga maar een andere hobby zoeken dan makkelijk klagen over anderen. Als je denkt dat je het beter kunt moet je dat gewoon doen! Succes!
Beste Ed, Ik vraag mij überhaupt af wat je hier doet.
Nou noem dit maar geneuzel. Dit zijn behoorlijk levensgrote thema's. En er heerst nog steeds een taboe op abortus dus lijkt me goed dat zoiets aangesneden wordt. Hoe fictief deze column vast ook is, misschien helpt het iemand die in dezelfde situatie zit. Ik lees het iig elke week met plezier. Trouwens 'Ed', je hoeft het allemaal niet te lezen toch? Als je het niet interessant vindt of je vindt het onderwerp te heftig, klik gerust verder naar iets anders.
nou zullen we maar eens stoppen met deze eindeloze-wat-een-gezeur-en-geneuzel-column? tis wel genoeg zo dacht ik zelf.......!!??