CXVI het hoge woord
Vorige keer reed Robin doodgelukkig, samen met de Zuid-Afrikaan naar huis. Hij stond volkomen onverwacht voor haar neus.
Ik heb gescrubd en geschoren en gesmeerd. Zo snel mogelijk. Met mijn hart in mijn keel. Binnen tien minuten was ik klaar. Ik heb me opgemaakt en aangekleed. Zes keer langs het kledingrek gerend en toen besloten. Een strakke spijkerbroek. Skinny. Een zwart linnen truitje wat subtiel doorschijnt, met een lage hals. Niet te overdreven. Al weet hij waarschijnlijk precies wat ik in die badkamer heb gedaan, voor hem, ik ga me niet in mijn meest sexy jurkje ‘presenteren’. Dat komt zo gemaakt over.
Onder mijn nonchalante kleding mijn zachte, kanten beha met bijpassend broekje. ‘Ik houd niet zo van die harde beha’s, daar voel je niks doorheen.’ Hij zei het maanden geleden en ik heb het onthouden. Ik weet veel over zijn voorkeuren. Daar hebben we vaak over gepraat. Schaamteloos, maar met gezonde spanning. Met 11.000 kilometer ertussen. Over de telefoon of de chat.
Ik doe geen hakken aan. Blote voeten. Lekker huiselijk. We gaan immers toch niet meer weg.
Ik spuit het luchtje op dat hij lekker vindt ruiken. Ik zie het mezelf doen. Al die handelingen. Voor hem. Zou hij ook zijn beste boxershorts hebben aangetrokken? Zes keer langs zijn koffer zijn gerend vanmorgen? Zorgvuldig zijn luchtje hebben uitgekozen? Pluk voor pluk zijn haar hebben goedgelegd? Drie keer zijn adem gecheckt? Sokken zonder gaten aangetrokken? Zou hij net nog even onder zijn oksels hebben geroken?
Op mijn tenen sluip ik naar de woonkamer. Ik gluur om het hoekje. Hij zit nog steeds op de bank. Met zijn rug in de leuning onderuit gezakt. Zijn linkerenkel rust op zijn rechterbovenbeen. Hij heeft zijn schoenen uitgetrokken. Hij voelt zich nog niet zo vrij dat hij languit ligt. Maar dat komt nog wel. Als hij nu opkijkt, dan ziet hij me. Dan val ik door de mand. Dan ben ik een stiekeme gluurder. Maar hij kijkt niet op. Hij zit zijn telefoon te checken. Tijd te doden. Zou hij doodzenuwachtig zijn, net als ik?
Ik ben pas zeventien minuten weg. Ik heb er dus nog drie over. Die ga ik goed gebruiken. Ik sluip naar het balkon achter mijn slaapkamer en sluit de deur achter me. Ik leun over de railing. De telefoon gaat over. Maar Mees neemt niet op.
‘Laat een bericht achter, dan bel ik je terug. Piieeeep,’ zegt Mees.
‘Mees. Robin hier. Jammer dat je niet opneemt. Je raadt nooit, maar dan ook nooit, wie er NU, op dit moment, op mijn bank zit. Ok, ik zeg het. Ben je er klaar voor? Je gelooft het niet. Echt niet. Ok, ik zeg het nu: de Zuid-Afrikaan zit op mijn bank. Serieus. Hij stond net volkomen onverwacht voor mijn neus. Echt. Ik ben zooo blij.’
Mijn stem slaat over.
‘Anyway, aangezien het jouw plan was om hem te mailen, dacht ik: je moet het weten. Dus dat. Ok. Ik ga nu weer naar hem terug. Doei! We bellen morgen goed? Jezus. Ik ben zo blij. Echt niet normaal. Ik kan het eigenlijk nog niet geloven. Maar ik heb net nog even gekeken. Hij zit er echt. Ok. Ik ga nu weer. Wish me luck. Oh, en je hoeft me niet te bellen. Want ik neem toch niet op. Ik bel je morgenochtend als ik in de auto zit. Ja? Doei. Kus. Bye.’
Ik check nog een keer mijn haar in de spiegel en loop dan naar de woonkamer.
De Zuid-Afrikaan kijkt op. Lachend. ‘Daar ben je weer. Je ziet er mooi uit.’
Ik ga naast hem zitten. Neem een slok van mijn wijntje. Hij buigt voorover. Pakt mijn gezicht beet. Hij zoent me op mijn wang. Bij mijn oor. Op mijn mond. Eerst heel voorzichtig. Dan wat fermer. Zo lijken we eeuwen te zoenen terwijl we steeds een millimeter dichter naar elkaar toe schuiven. Ongemerkt bijna. Ik hoor de muziek niet meer. Ik ga erin op.
‘Oh er is wel een ding dat ik je moet vertellen,’ zegt hij. Hij maakt zich los uit de zoen. Hij denkt na.
Zie ik schuld in zijn ogen? Of is het schaamte? Nee. Dat kan niet. Niet nu. Niet op dit fijne moment.
‘Vertel maar,’ zeg ik. Maar eigenlijk wil ik het helemaal niet horen. Het is slecht nieuws. Dat is een ding dat zeker is. Ik zie het in zijn ogen. Die ogen die net nog op een prettige manier op mij stonden gericht, vol lust en bewondering, schuilen nu schuldbewust in zijn gezicht.
‘Nou,’ begint hij, ‘ik denk niet dat je het leuk vindt om te horen. Maar ik moet het je vertellen.’
‘Zeg maar,’ zeg ik. Maar in mijn hoofd herhaalt zich de mantra ‘niet doen, niet doen, niet doen’.
Ik ga iets verder bij hem vandaan zitten. Ik wil het niet. Maar het moet. Ik wil die klap niet van heel dichtbij incasseren.
‘Het, euh, het, nou ja…’
Ik kijk hem vragend aan.
‘Het is nog niet helemaal uit met mijn vriendin.’
Het hoge woord is eruit en ik voel de bank onder me vandaan glijden.
Reacties
Goh, spannend...gaap
Seriously????
...wat un ***...
Dames, lees nou eerst eens goed, de man zegt: het is nog niet HELEMAAL uit met mijn vriendin, ws. wat praktische zaken die afgehandeld moeten worden. Maar het houdt de spanning er wel in zo, echte cliffhanger!
Deze gozer heeft duidelijk geen ballen, anders had hij het eerder gezegd, en vooral uitgemaakt. Snoepen van twee walletjes dus... wat een profiteur...
Ik weet dat ik het niet mag zeggen, of vooral dat je het niet wil horen, maar 'once a cheater, ...' Zoals hij nu met haar omgaat, dat staat jou ook te wachten. Als ie voor jou kiest zoekt hij gauw genoeg weer een ander, hij is nu eenmaal verslaafd aan de spanning, zoveel is nu wel duidelijk. Geef hem een goeie tik in zijn gezicht en wijs hem de deur, doe voor één keer wat goed is volgens je verstand en negeer je hart. De wereld zit nog zo vol leuke mannen die jou wel verdienen, jij bent hier te goed voor, je verdient beter!! Mannen zouden in hun handen mogen klappen met zo'n toegewijde vrouw als jij; er zeker niet zo oneervol mee om mogen springen. Be wise.
Alweer zo'n sukkel!!! Meiden trap er toch niet in!
Okee, dat doe jij dan wel even. Dwing hem desnoods. Dit is overduidelijk. Die gast is gek op je, anders komt hij niet vanaf de fucking andere kant van de wereld! Het is zooo dichtbij, het mag nu niet stoppen! Verover hem voor dat laatste kleine beetje en sluit hem dan op in de kast. Zodat hij nooit meer ontsnapt. Of geef hem gewoon een klap.
Waarom verbaast me dat nou niet?!
Leuk ook voor zijn vriendin en ook zo respectvol. Als ik jou was zou ik hem vriendelijk uitlaten. Of je vertelt hem dat je net een witte katoenen hemaonderbroek met dubbelgestikte naden voor hem had aangetrokken, met remspoor. Leek je echt iets voor hem. Anyway, dit wordt echt te sneu. Kappen ermee en doooooooor.
Laat hem gelijk maar opstappen, EIKEL!!
Het is alles of niets.. Als je door gaat is het 50%...
ik zit nog steeds in shock in bed nadat ik het heb laten bezinken even. Wat een lafaard dat hij het nog niet heeft uitgemaakt met zijn vriendin. Wat moet deze actie dan voorstellen? Kan niet wachten tot volgende week, hopelijk gaat hij nu eindelijk helemaal voor jou anders geef je hem maar een trap onder zijn kont!
Wat een eikel!!!!
Neeeeeeeeee, dit meen je niet!