CX lijntje

Vorige keer fietste Robin met Mees naar Marken. Daar op een bankje opent ze de mail van de Zuid-Afrikaan.

Het is een mail zonder onderwerp. Een reply op die van mij. Ik klik hem open, voordat ik me bedenk.

“Onwijs bedankt voor je email. Ik denk dat ik begrijp hoe je ervoor staat en waardeer het dat je open kaart speelt.

Het is fijn dat je me wat tijd geeft, want dat is precies wat ik nodig heb en niet wil vragen omdat ik je dan aan een lijntje houd. Ik wilde dit ook niet vragen omdat ik weet dat dit tegen elke graan van je karakter in gaat.

Je verdient een duidelijk antwoord maar dat heb ik nog (steeds) niet. Hier komt verandering in en die veranderingen komen helderder en sneller achter elkaar, maar ik ben het aan jou, Courtney en mezelf verschuldigd om dit heel bewust te doen. Ik wil dan ook wachten met antwoorden omdat ik niet wil lastig vallen met een half verhaal.

Ik hoop dat het ondanks alles goed met je gaat.

x”

Nee. Het is geen nee. Gelukkig, het is geen nee. Een ja is het ook niet. Het komt zelfs niet in de buurt. Maar hij heeft de deur niet in mijn gezicht dichtgesmeten. Iets waar ik wel op had gehoopt. Althans, op had gehoopt als hij me niet kon verblijden, wat zeg ik, in extatische sferen had kunnen brengen met een volmondig ja.

De Zuid-Afrikaan opereert zonder slachtoffers te maken, denkt hij. Hij zegt iets. En toch eigenlijk niets. Hij dekt zich in. Hij kan alle kanten nog op.

Ik krijg een kus. Er is liefde en genegenheid. Anders kus je niet. Toch? Aan de andere kant: ik kus zelfs mijn collega’s in emails en die kan ik af en toe wel schieten, dus een kus zegt ook vrij weinig.

Er zijn veranderingen op komst. Dat is positief. Toch? Maar welke kant gaan ze op en wie is de gelukkige?

De email is haastig geschreven. Dat zie ik als ik hem voor de derde keer lees. Hij is het woordje ‘je’ vergeten in de een na laatste zin.

Lastig vallen. Wat bedoelt hij met lastig vallen? Je valt iemand toch niet lastig met een onaf verhaal als het uiteindelijk een positieve uitwerking heeft?

Er snuffelt een hond aan mijn blote onderbeen, maar ik kan de belangrijkheid er niet van inzien hem te aaien. Ik duw hem weg. Kattiger dan de bedoeling is. De eigenaar roept. De hond loopt verder. Ik lees de email nog een keer.

Hij heeft niet zelf gedurfd om tijd te vragen omdat hij bang is dat hij me daarmee aan een lijntje houdt. Hoe moet ik dat interpreteren? Ik loop al jaren aan een lijntje. Een lijntje dat ik weliswaar zelf om mijn hals heb geknoopt door verliefd te worden op deze man. Een lijntje waar ik pas een week geleden de ernst van heb ingezien omdat het zich steeds strakker om mijn nek begon te stroppen. En nou ziet hij het ook. Hij haalt de spanning er vanaf. Mi-ni-maal. Maar knoopt hem nog niet los. Daar heeft hij tijd voor nodig. En dat is hem gegeven. Tot 1 september, dat is nog zo ver weg. Ik hoop dat ik genoeg adem heb om die tijd te overbruggen.

Mees komt terug met twee blikjes cola en leest de mail. Wel zes keer. Ze kijkt er bedenkelijk bij. Ze weet hoe belangrijk het is voor mij en wil zeker weten dat ze hem van a tot z begrepen heeft. Na de laatste keer scrollen kijkt ze me aan. Ik zie aan haar dat ze het ook niet weet. Geen ‘Ah joh, das hartstikke positief’ of ‘eindelijk duidelijkheid’ of ‘blij dat je er van af bent’ of ‘hup verder met je leven’ of ‘wat een lul’. Nee, ze kijkt me aan en haalt haar schouders op: ‘Ik weet het niet. Jij kent hem veel beter dan ik. Er staat in ieder geval niet dat hij je niet moet. Maar ook niet dat hij je wil. Ik heb echt geen idee wat hier staat Robin.’

De reis terug zie ik geen fonkelend IJsselmeer. Geen knisperend gras. Geen tevreden knabbelende koeien of tandems met oude vandagen. Ik trap zonder mijn benen te voelen en tuur voor me uit, maar niets wat mijn ogen zien blijft aan mijn hersenen kleven. Omdat mijn vingers om mijn stuur zitten geklemd en ik dus niet aan mijn nagels kan kluiven, bijt ik stukje bij beetje de binnenkant van mijn wangen kapot. Zoet bloed vermengd zich met speeksel. De smaak van vers gesmeed afgekoeld ijzer, zo proeft het. Ik probeer, zonder hem te openen, elk woord, elk teken, elke dubbele boodschap van die mail voor de geest te halen en te verwerken tot een geruststellende gedachte.

Maar dat lukt niet.

Wat had ik nou gedacht? Dat hij jubelend in het vliegtuig zou springen om me te komen redden uit mijn onzekere, benarde positie? Het leven van Peter Stuyvesant bestaat niet, zou mijn moeder zeggen. En moeders hebben altijd gelijk.

Pas thuis zie ik hoe erg ik ben verbrand.

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN