CVII heftige mail
Vorige keer drukte Mees Robin op de feiten dat het zo echt niet langer kan doorgaan met de Zuid-Afrikaan. Robin bedacht zelf de oplossing.
Ik ga zitten. Haal diep adem. Wat Dorito’s erbij. En begin met tikken. Mijn vingers trillen. Maar ze doen wel wat ik ze dicteer
.
“Hoi,
ik vind ons contact heel erg leuk de laatste tijd, maar hoewel ik het niet wil, zit ik toch de hele tijd te wachten. Te wachten op wat komen gaat. Of niet.
Daarom stuur ik je deze mail. Een laatste. En ik zal er niet omheen draaien, om mezelf te beschermen/sparen of om er iets mooiers van te maken dan het is. Ik zal gewoon zeggen wat ik denk/voel.”
Dit gaat best lekker. Ik ga gewoon zeggen wat ik denk en voel.
“Ik heb er al vaker een punt achter gezet. Met pijn in mijn hart. Omdat het beter is voor mij. Maar ik heb er eigenlijk nooit vrede mee gehad. Ik weet verstandelijk wat goed voor me is en toch kan ik mijn gevoel niet beteugelen. Dat is deels zwakte van mijn kant. Maar jij geeft mij ook geen duidelijke NEE IK WIL JE NIET. Ik proef je twijfels. Ik voel hoe moeilijk je het hebt. Met jezelf. Met je relatie. Maar eigenlijk is dat niet mijn probleem, of dat zou het niet moeten zijn.
Ik ben voor je gevallen, van je gaan houden, om je gaan geven. Ik had het misschien niet zo ver moeten laten komen, maar het is nou eenmaal zo gelopen. Het is te gek voor woorden, maar ik denk de hele dag aan je. Nog steeds. Ik heb door de tijd heen, alles geprobeerd om het tegen te gaan. Er een punt achter zetten (meerdere keren). Het aangaan van een relatie met een man (gedoemd te mislukken en zo geschiedt). Ik heb geprobeerd je te negeren. Ik heb geprobeerd mijn gevoel te negeren. Maar het lukt niet. Het lukt gewoon niet. En dat is een kant die ik nog niet vaak bij mezelf ben tegengekomen.”
Is dit niet een beetje heftig bedenk ik me terwijl ik een hand chips naar binnen prop. Nee, dat is het niet. Het gevoel is heftig. De onzekerheid, die is nog heftiger. En dat mag hij nou wel eens een keer weten.
“Misschien romantiseer ik de boel. Maak ik er een plaatje van. Maar ik weet zo duidelijk als ik iets niet wil. Ik heb zo’n sterke intuïtie als het aankomt op een nee. Ik heb vaak dingen tegen mijn intuïtie in gedaan. En dan kom ik toch altijd weer terug bij die nee. Bij jou heb ik een verstandelijke nee gehad. Zo van: het is niet goed wat je aan het doen bent. Dit kan niet Robin, hij heeft een vriendin. Dit mag niet. Maar de intuïtieve nee, heb ik bij jou nooit gevoeld. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat dit al zolang speelt. Dat ik al zo lang contact met je heb. Ook toen je hier was, ik je in het echt heb meegemaakt, kwam die intuïtieve nee niet…
En dat jij je anders voordoet dan je bent, of iets dergelijks: dat kan. Maar wees dan ook een vent en zeg dat het anders in elkaar steekt, dat ik het bij het verkeerde eind heb of een totaal verdraaid beeld.”
Dit is toch eerlijk? Ik vraag om eerlijkheid. Ik geef eerlijkheid. Dan wil ik dat ook terug. Laat hem maar zeggen hoe het werkelijk in elkaar steekt, hoe hij erover denkt. Ik kan het aan.
“Weet je nog die dag op het strand toen ik mijn gevoel uitsprak? Het had die dag op het strand moeten stoppen. Dat was ook de bedoeling: ik heb gezegd hoe ik erin stond, jij gaf geen duidelijke nee, maar liet wel weten dat het niet ging gebeuren. Althans, niet toen. We hebben tegen de afspraak in, weer contact met elkaar gezocht. Ik dacht: die is verder met zijn leven. Baf, klap in mijn gezicht, helemaal goed. Maar we gingen weer rustig verder op dezelfde voet. Nu proef ik je twijfels aan alle kanten. Je wilt niet dat je meisje naar Kaapstad komt. Laat ergens doorschemeren dat je het leuk zou vinden als ik je kom opzoeken. Dat geeft me hoop. Hoop die ik moet neerslaan met een knuppel, maar het lukt gewoon niet. Ik ga behoorlijk over mijn grenzen heen door je dit allemaal te vertellen. Aan de ene kant denk ik: Robin hou de eer aan jezelf. Aan de andere kant denk ik: ga nog maar iets lager Robin, val nog maar iets dieper. Als dat nodig is om er een recht eind aan te breien. Of er eventueel een toekomst van te maken. Dan moet dat maar.”
Dit is wel heel verdomde eerlijk. Als ik dit allemaal ga sturen dan kan ik niet meer terug.
Ik hang al met mijn vette chips-vingers boven de delete-knop. Nou niet terugkrabbelen. Het verhaal is nog niet af. Ik heb nog veel meer te vertellen. Ik moet door…
Reacties
Zeer herkenbaar! Ook ik zette al vele, vele punten achter die ene relatie......maar het intuïtieve 'nee' is nooit gekomen. Sterkte!
Lieve Robin, Of je column nou fictie is of niet -persoonlijk denk ik van niet- ik voel met je mee. Ik herken alles uit duizenden, je verdriet, je hoop, je pijn. Ik heb afgelopen jaar een affaire gehad met een getrouwde man. Op slag verliefd waren we en het is veel verder gegaan dan we ooit hadden kunnen denken. Als ik je columns lees word ik pijnlijk teruggeslingerd in die periode. Het aantrekken en afstoten, het gevoel van hoop dat je altijd hebt omdat je nooit keihard in je gezicht wordt afgewezen. Maar ook het gevoel van afwijzing aangezien hij natuurlijk wel met haar zijn leven deelt en niet met jou. Ik kan je een ding zeggen uit ervaring. Als 'de andere vrouw' trek je hoe dan ook aan het kortste eind. Ik zou stoppen met deze shit. Uit zelfrespect. Sterkte! Mary-Ann
Daan Jansen heeft gelijk. Het is een verslaving. Gaat lang duren, maar het gaat heus voorbij. Er komt een dag dat je hem stom vindt. Heus. Veel sterkte!
Ik heb meedelijden met je!