CIX tussen hoop en wanhoop

Vorige keer stuurde Robin de Zuid-Afrikaan een email en gaf hem tot september de tijd om een keuze te maken.

‘s Ochtends onder de douche denk ik terug aan mijn mail en vind ik mezelf het allerstoerste wijf dat er bestaat en geef ik mezelf nog een klap op mijn blote schouder.

In de auto werk springen de tranen in mijn ogen als ik bedenk dat ik hem voor het blok heb gezet. Een datum heb gegeven. Wat bezielde me in godsnaam? Wat geeft mij het recht om iemand te dwingen? Ben ik het überhaupt waard om voor te kiezen?

s’ Middags heb ik een gesprek met een vriendin die de wanhoop in mijn ogen ziet en me op mijn aangeklede schouder slaat met de uitspraak: ‘Je hebt het weer lekker voor elkaar.’

Aan een bord pasta met een goeie vriend die avond begin ik er weer in te geloven. Hij zegt: mannen hebben af en toe een duwtje nodig. En als je maar laat merken waar je voor staat en dat er niet (meer) met je te sollen valt, dan dwingt dat alleen maar respect af. Als hij zo’n mail zou krijgen zou hij er ook serieus over nadenken, zegt hij. Dit is geen beslissing die je zomaar even maakt.

En net voor ik ga slapen heb ik spijt. Waarom zo definitief een ja of een nee vragen? Waarom Robin? Je houdt toch van avontuur. Je leeft toch op hoop al drie jaar? Wat als het een nee is en hij niet voor jou wil gaan? Dan is het over. Klaar. Finito. Die onzekerheid is weg. Maar ook de lol. De foto’s. De memo’s. Het mijmeren. Het knusse. De spanning. De dikke-vette-onbeschaamde-ik-durf-alles-tegen-je-te-zeggen-vriendschap. Ik slaap licht en droom eng die nacht.

De dag erop is het precies hetzelfde liedje. Ik sta op met hoop, want hij heeft nog steeds niks teruggestuurd. En een simpele nee is makkelijk geformuleerd en verzonden. Dus hij denkt na. Al vijf dagen. Zou hij die mail wel gekregen hebben? Snel check ik mijn verzonden items. Ja, hij is er echt uit. En ja, het emailadres klopt ook. Zou hij in zijn spam terecht zijn gekomen?

Gelukkig heb ik Mees. En een nieuwe hobby. Ik klap mijn laptop dicht en fiets (met die achterlijke fietsbroek op klaarlichte dag) met mijn spiksplinternieuwe mountainbike met tig versnellingen naar het centraal station. We gaan met het pontje over naar Noord en dan helemaal naar Marken. Mees staat al te zwaaien en te schudden in haar strakke broekje. Ik proest het uit. Ontwijk een fietstaxi. Mis een tegenligger. Ga vol in de rem. Links natuurlijk, dat heb ik wel onthouden anders vlieg je over de kop. Dan wil ik mijn voet bijzetten, maar ben even vergeten dat mijn lelijke fietsschoenen zitten vastgeklikt in de pedalen. De man van de fietsenwinkel had me nog zo gewaarschuwd. Ik leer al vallende en schaam me dood. Dat wordt een flinke blauwe plek.

We hebben windje mee als we over de dijk fietsen. Het IJsselmeer glimt en kabbelt aan onze rechterhand. De weilanden zijn knispergroen. Dat hadden we vijf jaar geleden niet gedacht. Mees en ik. Op een mountainbike. Tochten maken. Alleen het houdertje voor een kaart op het stuur ontbreekt nog. Maar we genieten. We worden bruin. Werken aan onze conditie. Kijken uit naar Afrika. En dan dat Hollandse landschap. Het is echt heel mooi. Zie je, maak ik mezelf wijs, je hoeft helemaal niet naar Kaapstad toe en een vriend is ook nergens voor nodig. Er is genoeg te ontdekken in eigen land een heel leven lang. Koeien bijvoorbeeld. En schilderachtige wolkenluchten. Een ouder echtpaar op een tandem. En een zoenend stelletje langs de waterkant. Vliegjes in je mond. En een kont die zo beurs aanvoelt als de neus van Badr Hari (of een van zijn slachtoffers).

Eenmaal in Marken parkeren we de fietsen. We halen kibbeling en broodjes zalm en toe een ijsje met drie bollen. Dat fietsen we er toch weer af. Op een bankje, met de zon op ons gezicht kijken we helemaal tot aan Volendam. Ik check toch maar eens mijn mail op mijn telefoon als Mees naar de kraam is voor Cola.

Ik heb vier nieuwe emails. Waarvan eentje van de Zuid-Afrikaan. Het is een reply op mijn eerlijke mail. Aan het onderwerp valt niets af te lezen…

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN