Piscontainer
Er zijn theorieën die zeggen dat de inhoud van een vrouwenhandtas alles zegt over de persoonlijkheid van de eigenaresse. Tot drie dagen geleden onderschreef ik die gedachte, maar sinds ik met een piscontainer in mijn handtas rondliep, heb ik daar andere ideeën over.
Néé, het was geen fetisj. Het was voor de gezondheid en daar moet je veel voor overhebben. Zo kan een dokter tegen een patiënt zeggen: kak drie dagen achtereen in een plastic buis en stuur die per post naar het laboratorium. Een test waar je misschien niet op zit te wachten, maar: een makkelijke.
Ik kreeg de piscontainer toebedeeld.
‘Vang uw urine gedurende 24 uur op in de bruine container. Draai de inhoud na die periode langzaam rond (niet schudden) en neem een monster met bijgeleverd pipet.’
Ik begreep er niets van.
Moest ik nou 24 uur in die bruine drielitertrog pissen? Hurken en… ja?
Ik was blij dat ik geen 76 jaar was of osteoporose had. Of had het nu gewoon te maken met overgave? Ik denk aan de pisgootjes voor vrouwen. Ze lijken op gevouwen papieren vliegtuigjes, je douwt ze bij hoge nood tussen de benen en hopsakee. Maar het gaat me om dat hopsakee: ik zou staande tussen drieduizend festivalgangers op een zompig grasveld, juichend voor U2 of Bruce Springsteen, echt niet kunnen. En ik heb ook nooit van andere vrouwen gehoord dat het hun lukte. Terwijl mannen… Mannen pissen met gemak overal en nergens. Mannen hebben nimmer een probleem met overgave waar het de urinelozing betreft.
Ik plande de test zorgvuldig in. Ik zou hem uitvoeren tijdens een kalme thuiswerkdag. Ik las de instructies nog eens door, oefende met krakende knieën alvast wat met het hurken en dacht jezuschristushetmoetnietgekkerworden.
Werd het wel, want de avond voor De Dag kwam er een spoedje tussendoor: of ik de volgende dag een BN’er kon interviewen. En zo zat ik de volgende dag in m’n nette, opgedirkte powerpak met hoge hakken in een openbare gelegenheid te leuteren over vreemdgaan en scheiden en talent en zingen, dansen of acteren – ik weet het niet eens meer – en naast mij op het vergulde stoeltje met roodpluchen bekleding stond mijn handtas, met daarin de piscontainer.
Om de tien vragen moest ik plassen. Ik slingerde op mijn hakken de toiletkelder in en hoorde het klotsen in mijn loodzware handtas.
Het is ongelooflijk wat er allemaal uit een menselijke lichaam voortkomt op één luttele dag.
De BN’er en ik namen nog een wijntje en nog een. Ik raakte wat ontremd. Ik had jullie graag willen verhalen over mijn omgevallen piscontainer en het aandweilen van de gehele toiletruimte, maar dat is niet gebeurd. Wel moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik me na het vierde wijntje aan de deurkruk van het toilet moest vasthouden om de hurkstand te kunnen handhaven. Ik prevelde ondertussen een mantra die ging van: ennugeenfoutenmaken ennugeenfoutenmaken ennugeenfoutenmaken. Dat ik er af en toe naast saste was geen probleem. De container zat al bijna aan z’n drielitertax en het toilet had vaste vloerbedekking.
De volgende dag wist ik meerdere dingen zeker. Ik had lichte hoofdpijn. Het verhaal met de BN’er werd hilarisch. In mijn volgende leven zou ik erop staan terug te keren als man.
Marleen verblijdt ons voortaan om de week met haar column.
Onze Marleen Janssen promoot het vallei-orgasme. Schrijf je in voor een cursus.
Ze heeft ook een prachtig boek geschreven: De Moedermonologen.
Reacties
Dit is echt een fantastische colom,. hulde
Pff, komkommertijd zeker..
Haha! En zo wààr ook! Piscontainerplassen is de hel. In mijn keukenkastje staat al weer een paar dagen zo'n bruine emmer naar me te lonken. Hij moet vol. En snel een beetje, zegt de dokter. Maar ik probeer het zo lang mogelijk op te houden. Ik heb het avontuur van de laatste keer nog niet geheel verwerkt. Of mijn collega's hebben me gespaard maar het vullen op zich ging vrij redelijk: zonder al te veel morsen en nagenoeg onopvallend. Wat niet te zeggen viel over de gaatjes en grote bijtende chloorvlek in mijn nieuwe zwarte legging bij de eerste straal. Kwam van het chemische goedje wat ze in dat vat stoppen om te neutraliseren ofzo, zo zei de pisjuf later professioneel glimlachend. Het spul zat er in dus missie volbracht. Alles ging goed tot ik, in de gierende haast naar het ziekenhuis, want het pisloket zou over luttele minuten sluiten, een té scherpe bocht maakte. Zo bleek. En niet op elk pispotje sluit de deksel even passend. Zo bleek. Dank je voor je eerlijkheid. Ik hoop dat jij niets ernstigs hebt. En dan ga ik morgen mijn container toch maar volzeiken.