Lekker waxen

En nu wilde ik eindelijk wel eens weten hoe het eraan toeging in de waxsalon. Benen en overharige ruggen interesseerden me geen zier, het ging mij om de schaamstreek. De filmpjes op YouTube toonden niets. Logisch, want zodra er sprake is van geopende vrouwenbenen wordt het boeltje geblokkeerd. Terecht. Dat gaf direct al aan hoe erg het moest zijn. Ik appte eens wat rond aan de vriendinnen: ‘Zeg, doen jullie aan wèksen?’

Ik kreeg geen antwoord. Zo gek. Al die brutale wijven hadden het ineens te druk.

Ik wilde verhalen. Beeldende verhalen. Hoe wijd gespreid moeten de benen? Hoe groot is de schaamte?

Ik bekeek een filmpje van een beeldschoon Amerikaans meisje-met-acteer-ambities. Zij hield een pleidooi voor het waxen. Steeds als ze het in haar betoog had over ‘hairy secret parts’ vertrok haar gezicht van afschuw. Tien minuten duurde haar verhaal over smooth en hygienic en ik voelde me bekocht. Net als alle mannen vóór mij, bleek uit het commentaar onder het filmpje. De vuile rukkers hadden er en masse op gerekend dat het kind tot slot haar broekje zou laten zakken om het eindresultaat te tonen.

Nu wist ik nóg niks over helse pijn en brandende naijleffecten. Maar gelukkig vond ik dit. Een verrukkelijk filmpje waarin je razendsnel achter elkaar tientallen vrouwengezichten ziet langskomen. Eerst: het moment dat ze zich huiverend van angst in de ligstoel van de waxkliniek laten zakken. De uitdrukking is bij alle vrouwen identiek: lacherig (‘echt stom dat ik de zenuwen heb’) met een zweempje trotse onderkoeling (‘ik doe dit toch maar mooi’). Zonder uitzondering hebben ze een hoge ademhaling en een slaat er zelfs een kruis.

Dan begint het aftellen. Vijf… vier… drie… twee… een en TJAK TJAK TJAK. Daar zie je alle snuitjes identiek verkrampen. De monden vliegen open, de ogen worden toegeknepen en de neuzen rimpelen. Er wordt gegild, gekreten, gevloekt. En daarna liggen ze stuk voor stuk te grijnzen.

Ze voelen zich allemaal – even – een kleine aanstelster.

Ik bekeek het filmpje meerdere malen en vond het steeds geweldiger worden.

Eigenlijk is het alsof er keer op keer een piepkleine baring plaatsvindt: de baby wordt in één, zeer pijnlijke, perswee gelanceerd.

Ik wist genoeg.

Ik hoefde niet naar de waxkliniek.

Ik was er simpelweg te oud voor. Alle meiden op het filmpje waren onder de dertig. Mooi, hoefde ik daar mijn hoofd niet meer over te breken.

Marleen verblijdt ons voortaan om de week met haar column.

LEES MEER COLUMNS VAN MARLEEN

Onze Marleen Janssen promoot het vallei-orgasme. Schrijf je in voor een cursus.

Ze heeft ook een prachtig boek geschreven: De Moedermonologen.