Kale knar

Er zijn momenten dat ik terugverlang naar de tijd dat mannen nog gewoon kaal mochten zijn. Kaal als káál. Dus niet gladgeschoren, maar kaal als gevolg van de natuurlijke rui.

Geef mij een mannenschedel en een watervaste stift en ik teken het zo uit. De inhammen rechts en links, hoog op het voorhoofd. Daartussen een klein puntig eiland dat plaats biedt aan een eventuele koddige pluim. Ik verplaats de stift en teken de ronde tonsuur. Deze kan uitzakken naar de achterzijde van de schedel, als een uitgelopen eidooier in de pan.

Ik hield enorm van dit soort semi-kale mannen. Het zal komen doordat ik uit ‘67 stam: mannen waren toen nog zo. En jongens ook. In het laatste jaar van de middelbare school waren er al gastjes die begonnen uit te vallen.

Wij meisjes vonden dat niet erg.

Inhammen waren sexy.

Het behelsde iets tussen ‘vruchtbaar’ en ‘kwetsbaar’ in.

Nou ja: wij dachten dat semi-kale mannen wezens waren die seksueel overmatig konden presteren.

De mensen geloven daar nu nog in trouwens. Alleen de mode is veranderd: we helpen de natuur een handje. Sinds Bruce Willis met een kaalgeschraapte harses in Die Hard I speelde, zijn onze jongens hem gaan imiteren. Te pas en te onpas passeer ik zwakke echo’s van Willis.

Vorige week nog, op het terras aan het strand.

Het was een van de laatste mooie zomerdagen. De drie mannen droegen knielange combatbroeken en witte T-shirts waar hun armen uitpuilden. Op hun kuiten getatoeëerde bliksemschichten. Hun nekken liepen uit in een kale knar.

‘Het idioom van 2012,’ mompelde meneer Janssen die naast me zat.

Zijn schedeldekkende kantoorklerkenkapsel zat zoals altijd onberispelijk. Het was zo dik dat de wind er geen vat op kreeg.

Ik keek hoe de drie echo’s hun bolle glazen ice tea hieven.

Mannen die ice tea drinken. Ik word er onpasselijk van.

Maar dat was niet waar ik van schrok.

Ik keek naar de drie schedels. Drie vlezige stompen die uit de kragen van de T-shirts staken.

Op straat werd ik al jaren omringd door deze roze uiteinden.

Maar ineens zag ik het.

Het waren net reusachtige penissen.

Ice tea drinkende, stomphoofdige penissen.

Ik sloot even de ogen.

Ik keek naar de zee.

Ik was er helemaal klaar mee. Met die mode.

Ik snakte naar een paar stevige inhammen met daartussen zo’n geile pluim.

 

LEES MEER COLUMNS VAN MARLEEN

Volg Marleen op Twitter.

Onze Marleen Janssen promoot het vallei-orgasme. Schrijf je in voor een cursus.

Ze heeft ook een prachtig boek geschreven: De Moedermonologen.