Ongemakkelijke wangzoen

Hi, schoonheid. Het is wat he? Die eeuwige miscommunicatie wat betreft onze begroetingen. Geven we elkaar drie zoenen op de wang? Of eentje? Blijft het bij een knuffel? Of zijn de omstandigheden zo perfect (lees: alcohol) dat we elkaar wellicht eenmalig een zoen op de mond kunnen geven?

De mogelijkheden zijn eindeloos, maar daar ligt direct het grootste gevaar. We zien door de zoenen het bos niet meer.

Moeilijk te begrijpen, maar jaren terug had men dit luxeprobleem nog niet. Nederland sprak af dat je een goede kennis de hand schudde. Voor verjaardagen waren de drie zoenen gereserveerd en met je partner maakte je kinderen: kat in het bakkie. Maar toen kwam onze generatie.

Ik kan me nog goed herinneren dat een paar van mijn vriendinnen de enkele wangzoen introduceerden. Jarenlang gaf ik met het hoofd op nul drie zoenen, maar ineens was er een select groepje (hippe) dames dat er slechts eentje wilde ontvangen. Hek van de dam.

Toch heb je de voorkeuren van bekenden over het algemeen snel op een rijtje. Ontmoetingen met vreemden zijn echter de momenten waarop je on top of your game moet zijn. Schud ik haar slechts de hand? Of wekt ze de indruk dat ze wel gediend is van wat lichamelijk contact? Ik streef naar die laatste situatie, maar na één zoen moet ik vaak binnen 0,18 sec aanvoelen of ze nog twee zoenen verwacht. En noem me geen aansteller. Iedere dame kent deze situatie en iedere scherpe (codetaal voor ‘licht onzekere’) man focust zich wekelijks op deze uitdaging.

‘Laat het toch rusten jongen, dit soort momenten zorgen juist voor die heerlijke spanning tussen man en vrouw,’ Ja, vast. Ik voel een steek in mijn hart, telkens weer wanneer ik een ongemakkelijke wangzoen van dichtbij meemaak. Te vaak nog aanschouw ik een collega-man die zich klaarmaakt voor een tweede zoen, terwijl de dame in kwestie de zoensessie al lang heeft beëindigd. Als filosoof op het gebied van ongemakkelijke momenten weet ik inmiddels wel raad met dit soort situaties, maar laten we er eens openhartig over lullen. Wat zullen we doen?

Laten we de drie wangzoenen allereerst eens per direct schrappen. In de tijd van de gulden was dat hip gedrag. Laten we de enkele wangzoen daarentegen heerlijk blijven supporten. Maar wel passievol, alsof we op een boulevard in Parijs staan (wat samengevat betekent dat beide partijen daadwerkelijk energie in de zoen steken. Sommige figuren willen nog wel eens de lucht in plaats van de wang zoenen). Vergeet één van ons twee de afspraak en ontstaat er ondanks alle regels toch miscommunicatie? Dan stel ik voor dat we elkaar een zoen op de mond geven (uitzonderingen staan onderaan dit stuk).

Waterdicht plan, toch? Zie het als een strafpunt. En niet meteen zo fel op mijn voorstel reageren, er is al genoeg ellende in de wereld. Zie het als een stapje richting wereldvrede. Als wij daar samen aan mee kunnen werken, dan doen we dat toch? Tot snel! Op naar die miscommunicatie.

Uitzonderingen: familieleden, oude mensen, lelijke kennissen en Ziekte van Pfeiffer-slachtoffers.

X!

Johan blogt op Damn Fresh en dagdroomt op Twitter.

Bezoekers lazen ook: