Mode is een feestje

Suzanne van Schaik blogt voor LINDA.MEIDEN.

“Zij is het zusje van het meisje met die rode lippen en dat mutsje”, word ik voorgesteld als ik op de LINDA. redactie kom. Twee dagen eerder ontmoette ik een deel van de redactieleden op de lancering van LINDA.MEIDEN. Waar ik met mijn zusje was, die nota bene de hele avond heeft gevraagd of haar lippenstift nog goed zat. Het antwoord op de vraag hoef ik jullie niet te geven als ik zeg dat ze er nog dagen over praatte dat Geraldine Kemper had gezegd dat ze er mooi uitzag, én dat ik het zusje van het meisje met die rode lippen (en dat mutsje) was geworden.

Hoewel ik een zeer getalenteerd zusje heb, waar ik me zeker niet voor hoef te schamen, moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet zo gewend ben ‘in de schaduw van’ te staan. Dat heb ik, bewust of onbewust, altijd voorkomen door ondernemend, eigenzinnig, kritisch en onafhankelijk te zijn. Die termen hebben er voor gezorgd dat er een blog is ontstaan waar ik trots op ben: fashionisaparty.com. Because fashion is a party and you’re invited! Dat ik mijn motto vanaf nu ook mag uitdragen namens LINDA.MEIDEN doet me het ‘in de schaduw van’-trauma meteen vergeten.

Mijn eerste mode-ervaringen zijn de meest foute, maar misschien ook wel de meest belangrijke uit mijn leven. In groep vijf droeg ik eens twee knotjes: één met panterelastiek, de ander met tijger. In groep zes ging ik op slippers naar school, MIDDEN IN DE WINTER (eigenzinnig, remember?). En in groep acht wist ik helemaal zeker dat de modewereld het zou worden voor mij: ik had namelijk dezelfde oorbellen als het meisje op de cover van Tina. Vóórdat ze op de cover stonden.

Bovenstaande voorbeelden zijn natuurlijk niet zulke revoluties als Coco Chanel’s broek voor vrouwen en Yves Saint Laurent’s smoking voor vrouwen, maar op mijn basisschooltje brachten ze best wel eens wat teweeg. Dit stukje geschiedenis vertel ik je omdat ze illustreren wat vandaag de dag (nog steeds?) mijn doel is: zoals ontwerpers modejournalisten aan het denken zetten over wat ze zien, wil ik als blogger graag mijn lezers aan het denken zetten over wat ze zien (en lezen). Of die lezer nou de buurvrouw is die nog nooit verder is gekomen dan de Hema, een onzekere scholier die wat meer uit haar schulp wil kruipen of het mooiste meisje van de klas – die bij mij komt zoeken naar iets wat níet klopt: ik laat ze zien hoe het óók kan.

Vinden ze alles lelijk? Vinden ze alles lelijk. Ben ik hun icoon? Dan is dat een beetje gek, een beetje geweldig, maar heb ik ook iets fout gedaan: mijn doel is namelijk de eigenheid van mijn lezers te stimuleren. Door jouw eigenheid te stimuleren (je bent immers mijn lezer nu, wanneer je zover in dit stuk bent gekomen) probeer ik je bewust te maken van wat je wel en niet mooi vindt. En er daarbij voor te zorgen dat hoeveel ‘verstand’ je hebt van mode ondergeschikt is aan het feit dat mode een feestje is.