LINDA. blog

XCII toiletsex

Vorige keer kwam Robin Ed tegen in de stad. Hij zag haar niet… en had een kinderzitje op zijn fiets.

Ik ga staan. Trek mijn baggy boyjeans omhoog en stop mijn blauw geruite overhemd erin. Eerst de punt links aan de voorkant van mijn broek en dan zo een rondje totdat alle stof er goed strak in zit en maak ik de eerste knoop dicht. Dan vliegt de deur van de toiletruimte open. De glazen deur maakt een doffe klap op de kunststof stopper. Ik sta stokstijf stil.

Twee mensen komen binnen. Leren zolen nemen kleine passen en een paar hakken klakken op de stenen vloer. Haastig. Dicht achter elkaar. De deur wordt gesloten. Ik hoor gefrutsel. Een vrouw giechelt. Het is een hoge ingehouden giechel. Zij, waarschijnlijk, laat zich tegen de roestvrijstalen wasbak leunen die tegenover mijn toilet staat. Het lijkt alsof er metaal tegen de wasbak stoot. Een ring? Ik doe zo stil als ik kan de rest van mijn knopen dicht.

Ik hoor gefrutsel. Aanrakingen. Handen tegen stof. Ik houd mijn adem in. Opgewonden gegiechel zwelt aan. Ik hoor kussende geluiden. Lippen tegen elkaar. Haastig, maar nog niet echt nat.

Staat er geen rood vlak in het slot als het toilet op slot zit? Ik denk diep na. Probeer de sloten voor me te halen. Nee, volgens mij niet. De zoenende mensen hebben dus niet eens door dat ik er ben. Dat ik luister. Met ingehouden adem. Niet van harte. Ik was hier liever niet geweest. Maar ik sta er dus wel en ze wanen zich alleen.

Er wordt harder gezoend. Smakkender. Met meer speeksel. Ik hoor een goedkeurende lichte kreun. Van haar. Harder wrijven tegen stof. Meer gesmak. Ze hebben het duidelijk ‘fijn’ samen. Ze doen het voor de kick. Anders ga je niet in een openbare toiletruimte op je werk tegen de wasbak geleund je gang. Nee, als je niet betrapt wilt worden dan ga je een toilet in en sluit je de deur.

Heb ik dit? Heel even zie ik mezelf staan. In een dicht toilet. Opgesloten. Stilletjes lachend van de zenuwen. Met mijn bretels nog hangend tot aan mijn knieën. Ik durf me niet eens te verroeren. Terwijl ik hier niet fout ben. Ik ben een toiletbezoeker met de goede intentie. Ik kom hier om te plassen. Zij zijn aan het stiekemen. En toch voel ik me de stiekemerd. De luistervink. Ik hoef me in principe nergens voor te schamen. En toch doe ik het. In hun plaats.

Zouden het die twee zijn van het bedrijf verderop in de gang? Die betrapte ik laatst op een nogal gênant gesprek. Het ging zo: ‘Snap jij dat nou? Dat niemand gewoon even een borstel door het toilet haalt als ie is geweest?’ Zij was haar handen aan het wassen en antwoordde: ‘Nee, ongelofelijk hè? Het is toch de normaalste zaak van de wereld om om even op te ruimen als je geweest bent?’ Ze begon haar handen af te drogen want ik hoorde dat er papier uit de dispenser werd getrokken. Hij beaamde haar klaagzang en zei: ‘Er werken hier allemaal normale, hoogopgeleide lui en er zitten spetters op de bril en vegen in de pot.’ En zij: ‘Nou inderdaad. Wat is nou de moeite om even een borstel door die pot te halen? Negen van de tien keer tref ik hier een zwijnenstal aan. Misschien moeten we er tijdens de volgende vergadering eens een balletje over opgooien.’

Ik durfde de plee niet uit te komen tot de kust veilig was. A. omdat ik het een nogal pijnlijk gesprek vond tussen twee mensen. Een gesprek dat een man en een vrouw niet met elkaar voeren. Ja echtgenoten over hun smeerlappen van kinderen. Maar niet twee werknemers met een professionele band. En B. omdat ik bang was voor beschuldigende blikken. Alsof ze mij tot die normale, hoogopgeleide mensen zouden rekenen die het nalaten om een borstel door de wc te halen. Oh nee, ik keek wel uit. En verliet het toilet pas toen de kust veilig was. Nadat ik achterom had gekeken en netjes een papiertje over de bril had gehaald. Want ik voelde me onterecht toch aangesproken.

Zal ik doortrekken? Dat heb ik nog steeds niet gedaan. Als ik doortrek zijn ze zo weg. Dan wacht ik nog eventjes zodat ze zich uit de voeten kunnen maken en doe ik net alsof ik niets heb gehoord. Het gekus lijkt af te nemen. Even een pauze. Een moment van bezinning. ‘Ah kom op,’ fluistert zij en frummelt aan zijn shirt, denk ik. ‘Nee joh, straks komt er iemand’, zegt hij. Ik herken zijn stem. ‘Ah, je bent toch niet bang hè?’ zegt ze nu harder. Ik weet nu ook wie zij is. Die bloemige stem herken ik uit duizenden.

Zij is de baas. Mijn baas. Mijn keurige gemantelpakte baas. Hoe oud zal ze zijn? 53? En hij: het broekie dat net op de financiële afdeling is komen werken. Wilbert heet hij. Leuke vent. Jaar of negenentwintig. Die neukt zich dus omhoog. Op de wc van zijn eigen afdeling.

Maar daar krijgt hij nu de kans niet voor. Het gekus begint weer. Het smakkende gekus. Nog iets luider dan net. Ik kan het niet meer aanhoren. Ik ben het zat. Ik wil hier geen getuige meer van zijn… als een rat gevangen op een bedrijfsplee.

Ik hijs, harder dan nodig mijn bretels op en laat de achterkant tegen mijn rug schieten. Dit hebben ze gehoord. Dan trek ik de wc door. Er wordt paniekerig gegrinnikt. Ik hoor leren zolen en haastig geklak. Het sterft weg. De deur valt dicht. Ik tel tot tien zodat ze een voorsprong hebben en open dan het toilet.

In de spiegel zie ik dat mijn wangen rood zijn. Van plaatsvervangende schaamte. Die Wilbert. Onze nieuwe kleine Wilbert. Die heeft duidelijk geen moeite met een leeftijdsverschil van meer dan twintig jaar…

Lees de volgende aflevering

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN