LINDA. blog

LXXII grote groet

Vorige keer sprak Robin de Amerikaan over de mail. Ze vertelde hem via Skype dat haar zwangerschap op de natuurlijke manier was afgebroken.

Een mailtje. Op de duffe dinsdagochtend van esdewit@gmail.com. Onderwerp: Pasta vongole.

‘Hoi Robin, heb je zin om te komen eten morgen? Maak ik een pastaatje vongole. Ik weet toevallig dat je daarvan houdt. Grote groet, Edwin de Wit’

Ik grinnik om de term ‘grote groet’. Het leest weg als ‘grote bah’ en daar wil ik me geen voorstelling bij maken van Edwin de Wit. Ik ken Edwin de Wit niet eens. Hoe weet hij trouwens dat ik van pasta Vongole houd?
Ik pijnig mijn hersenen. Edwin de Wit, Edwin de Wit, Edwin de Wit… maar ik heb echt geen idee wie hij kan zijn.
Zou hij wel de goede Robin voor zich hebben?
Ik ga in mijn hoofd een lijstje mannen af die ik de laatste tijd heb ontmoet. Maar ik geloof niet dat er een Edwin bij zit.
Even op Facebook kijken dan maar. Ik typ zijn naam in en vind een gesloten profiel. Met een foto van Edwin op ski’s. Met een muts en een bril op en van veraf genomen, dus nu weet ik nog niet wie het is. De foto vergroten is niet mogelijk.
Ik zoek op afbeeldingen in Google en vind een hele hoop Edwinnen de Wit. Een pukkelig ventje van een jaar of zestien. Ik denk niet dat deze Edwin het voorzien heeft op mij en of hij kan koken vraag ik me ook danig af. Ik zie een Edwin de Wit in een blauwwit geblokt overhemd, leunend op een boek met een grote gouden trouwring om. Hij kijkt heel serieus langs de camera en er staan lijntjes in zijn voorhoofd. Het lijkt ook alsof hij geen wenkbrauwen heeft.
Er staat tussen de foto’s een logo met ‘Edwin de Wit, uw groenteman’. Mijn groenteman heet ‘Henk-Jan de groenteman’ en het is een norse kerel die het zeker niet in zijn hoofd zal halen om mij te contacten.
Ik zie een Edwin de Wit op een racefiets en weer dezelfde Edwin in het blauwwit geruite overhemd, in een gemakkelijker ogende pose recht voor de schutting van een tuin. Verder zie ik een Edwin de Wit samen met zijn korfbalteam. Een Edwin de Wit op een paard. Een foto van een Edwin de Wit met een grote bruine snor, genomen ergens in de jaren tachtig en een hele hoop Edwina’s de Wit of verkeerd getagde foto’s. Maar geen van allen doen deze mannen en vrouwen een belletje rinkelen.
Ik tik een mailtje terug:

‘Hi Edwin, dank voor je aanbod, maar ik moet het helaas afslaan. Hoewel ik zeker wel van pasta vongole houd kan ik morgen niet bij je komen eten. Groeten Robin.’

Het is alsof Edwin op zijn mailbox zit, want binnen een paar seconden heb ik al een reply.

‘Geen probleem Robin. Dan doen we het toch gezellig vrijdag? Grote groet Ed.’

En dan ineens heb ik het. Ed. Ik heb me aan hem voorgesteld en verder geen woord met hem persoonlijk gewisseld. Hij stond bij het gesprek dat ik had met iemand anders en ja, dat ging over koken. Het was afgelopen zondag bij een jeugdvriendin. Die gaf een babyborrel mét alcohol (wat een verademing) op een mini-golfbaan voor de geboorte van haar zoontje. Hoppa, moet ze gedacht hebben, ben ik er in een keer vanaf. Er waren allemaal mensen die ik niet kende en dus klampte ik me vast aan de enige vage bekende. Die stond dus met Edwin de Wit de luistervink. Geen vervelende man om te zien. Ik heb hem een paar keer bekeken, maar niet met veel interesse. Ik ben de komende tijd namelijk blind voor mannen, heb ik besloten.

‘Hoi Ed, hoe kom je aan mijn mail eigenlijk? En nee, sorry vrijdag kan ik ook niet. Groet Robin.’

Zo nu zal het wel duidelijk zijn dat ik geen interesse heb. Maar Edwin de Wit met zijn grote groet heeft een plaat voor zijn kop en zijn tanden gezet in een afspraak met mij, want weer heb ik binnen no time iets terug.

‘Zaterdag dan? Carlijn heeft me je mailadres gegeven en om eerlijk te zijn: ik rust niet voordat je een keer bij me komt eten. Grote groet, Ed.’

Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij het zo hard probeert en eigenlijk voel ik me stiekem wel vereerd. Maar moet ik dit nou wel doen?

Lees de volgende aflevering

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN