LINDA. blog

LVXI symptomen

Vorige keer ontdekte Robin dat ze niet ongesteld is geworden.

Ik pak een fles wijn en google op ‘zwanger’ en ‘symptomen’. De eerste hoef ik niet af te vinken. Mijn wijn smaakt prima en ik ben niet misselijk geworden van een zak friet.
‘Een vrouw voelt het wanneer ze zwanger is’, ook dat hokje kan ik openlaten. Aan de andere kant: ik ben het nog nooit geweest, dus ik weet niet waar ik het over heb. Ik leun achterover en denk aan baby’s en luiers en kinderwagens en potjes Olvarit en studies betalen. Ik laat het eens even diep tot me doordringen. Ik zie speelplaatsen en snottebellen en zo’n heel klein zoet babytje dat voor het eerst naar je lacht. Nee, ik voel er niks bij. Ik voel me absoluut niet zwanger.
Ik druk op mijn borsten. Knijp erin. Doen ze pijn? Beetje. Niet heel erg. Ik duw harder. Geen prettig gevoel, maar niet anders dan anders. Toch? Voor de zekerheid loop naar de badkamer, trek mijn shirt omhoog en kijk. Mijn buik is niet dikker dan normaal. Ook niet van de zijkant gezien. Maar mijn borsten, die knallen haast uit mijn bh. Dat ligt aan de bh. Die zit niet helemaal jofel. Iets te klein gekocht. Of wil ik het niet zien?
Ik kijk naar mijn tepels. Ze zijn iets donkerder. Maar een leek zou het verschil niet opmerken. Ik denk aan die vrouw in Turkije die topless lag te zonnen. Uit elke tepel staken zeker acht lange zwarte haren. Dat zou er toch niet bijkomen?
Ik zet een denkbeeldige potloodvink bij symptoom drie.
De volgende symptomen kan ik openlaten. Ja, ik heb pijn gehad in mijn buik. Van de hele situatie. Ja, ik heb hoofdpijn gehad. Van het janken. Ja, ik was moe. Van het gezeik. Van mezelf. Van de Amerikaan. Van alles. En ja, ik ben emotioneel labiel. Maar niet omdat er een baby zich aan het nestelen is in mijn buik.
Wacht eens even. Ik ben misselijk geweest. Meerdere keren. Ik wilde mijn verdriet eruit braken. Dat rotte gevoel in mijn onderbuik eruit kotsen. De Amerikaan wegspoelen door de wc. Maar het kwam maar niet. Hoe hard ik het ook probeerde. Ik hield er alleen een vieze smaak aan over.
Alleen het laatste symptoom staat als een paal boven water. Ik ben niet ongesteld geworden.
Wat als ik het toch ben? Ik wil helemaal geen baby in mijn eentje. Het is nooit in mijn hoofd opgekomen, maar ineens snap ik de wanhoop van vrouwen die per ongeluk expres zwanger worden om een man aan zich te binden. Wat als ik het ben? Moet ik het de Amerikaan dan vertellen? Zou hij blij zijn? Boos? Zou hij naar Nederland komen om ervoor te zorgen? Wil ik dat? Ja, dat wil ik. Maar niet op een gedwongen manier. Zo ben ik niet. Ik sterf nog liever. Of toch?
Misschien is het van die vent uit de kroeg. Die zich inmiddels wel zal afvragen waar die blauw gestreepte onderbroek met roze strikjes vandaan komt. Nee, stop het Robin. Je bent niet zwanger. En van hem is het sowieso niet. We waren zo laveloos. Hij zou er toch niks van gebakken hebben. Sterker nog, met zoveel alcohol in je bloed krijg je hem niet omhoog. Maar waarom lag ik dan in godsnaam naakt naast hem in bed. Voor de gezelligheid?
Mijn god, wat een puinzooi heb ik ervan gemaakt. Ik word er misselijk van.
‘s Nachts word ik wakker. Zwetend. Ik heb gedroomd dat ik een baby heb verdrukt omdat ik erop ben gaan liggen. Hoe hard het ook krijste, ik bleef liggen. Als verdoofd. Als iemand die een spierverslapper heeft gekregen en wel graag wil bewegen, maar er geen controle over heeft. Het krijsen ebt weg. En dan komt het besef. Ik heb een baby vermoord. Mijn eigen baby. De baby van de Amerikaan.
Ik knip het licht aan, wrijf in mijn ogen en trek het dekbed opzij. Er ligt niks. Geen baby. En zeker geen dooie. Ik doe het licht weer uit en zet mijn wekker vroeg. Als ik weer ga weer liggen voel ik een golf van misselijkheid omhoog komen. Ik ruik een geur die er niet is maar die je hersenen waarschuwt dat je moet kotsen. Ik haal de wc net op tijd. Als ik doortrek zie ik de polaroids die boven de stortbak hangen. De Amerikaan kijkt me lachend aan. Waarom heb ik die foto nog niet weggehaald?

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN