LINDA. blog

LVX overtijd

Vorige keer kwam Robin erachter dat ze na een avond in de kroeg bij een vent in bed was beland.

‘Hoi,’ zegt Mees. ‘Sorry dat ik je stoor hoor, weet dat je zit te eten met Tamar, maar ik heb even snel een vraag tussendoor.’
‘Geeft niet. Zeg maar.’
‘Denk jij dat je donderdag de 22e mee kan naar concert van Tim Knol ? Michael van m’n werk belde net. Of ik zijn kaartjes wil overnemen. Als ik nu niet beslis geeft hij ze aan iemand anders.’
‘Ja, leuk. Denk het wel. Heb je heel even?’
Ik graai in mijn tas naar mijn zwarte agendaatje.
‘Momentje, ik check het.’
Ik blader naar de laatste pagina’s en kom uit op vorige week. Ik zie het niet verkeerd. Daar staan ze: de vier kruisjes. Op vrijdag. De kruisjes die ik elke maand in mijn agenda zet, omdat ‘ongesteld’ zo ongezellig staat.
‘Welke dag is het vandaag,’ vraag ik fluisterend aan Tamar.
‘Vrijdag,’ antwoord ze.
‘Ja, maar welke datum?’
Ik vraag naar de bekende weg. Het is vrijdag de tweede, want ik vier morgenavond Sinterklaas. Toch wil ik het even zeker weten.
‘De tweede is het,’ roept Mees door de telefoon.
‘Ok dank,’ zeg ik en blader door.
In het vakje van de 22ste staat alleen nog maar de tandarts.
‘Ja de 22e kan ik wel,’ zeg ik tegen Mees.
‘Top, dan gaan we gezellig samen,’ roept ze enthousiast. ‘Nou fijne avond en groetjes aan Tamar.’
Ik doe mijn telefoon uit en gooi mijn agenda weer in mijn tas.
‘Sorry waar was je gebleven?’ vraag ik.
Tamar begint weer te vertellen over haar nieuwe baan bij KLM. Hoe de mensen haar bewonderen als ze met haar blauwe pakje de tram in stapt. Dat ze het gaaf vindt dat ze denken dat ze vliegt, terwijl ze eigenlijk maar een grondstewardess is. Ze vertelt over een vent met een heuptasje, waarvoor ze gisteren de beveiliging moest roepen. De vlucht was overboekt en hij had haar bijna over de balie getrokken.
Ze ratelt maar door en ik dwaal steeds verder af.
Hoe kon dit aan me voorbij zijn gegaan?
‘Hoe laat is het?’ vraag ik.
‘Kwart voor tien, hoezo?’
Goed. De avondwinkel is nog open. Verkopen ze daar testen? Durf ik aan de Iraniër een zwangerschapstest te vragen? Ik probeer me alle spullen die achter zijn toonbank staan, voor de geest te halen. Hij verkoopt ook tampons en maandverband, dan misstaat zo’n test toch niet in zijn assortiment?
‘Nou ik moet heel vroeg op morgen. Zullen we de rekening vragen?’
Rustig blijven. Niks aan de hand. Zeg ik tegen mezelf op de fiets. Ga jezelf nou niet helemaal op zitten naaien voor niks. Je haalt die test en die blijkt negatief.
Voor de avondwinkel wacht ik even tot iedereen naar buiten is. Ik kijk om me heen. Als er niemand meer te zien is binnen een straal van honderd meter, stap ik naar binnen.
‘Hallo, goeienavond,’ zeg ik.
De altijd vriendelijke Iraniër kijkt op van zijn tv’tje waar een voor mij onbegrijpelijke en hysterisch aandoende taal uit schalt.
‘Heee.’
‘Hallo,’ begroet ik hem nogmaals. ‘Verkoopt u zwangerschapstesten?’
Hij knijpt een oog dicht en denkt na. Dat is duidelijk. Hij begrijpt het niet.
‘Zwangerschapstesten. Om te testen of je zwanger bent. Snapt u?’
Nee hij snapt het niet. Hier was ik al bang voor. Dit wordt een potje hints. Verdomme.
‘Een test,’ zeg ik harder, ‘om te kijken of je een baby gaat krijgen.’
Ik draai een kwartslag en maak een beweging met mijn hand die een bolle buik moet voorstellen.
‘Jij kleine baby krijgen?’ vraagt hij terwijl hij over zijn buik aait.
‘Nou dat hoop ik niet nee,’ lach ik. ‘Nee, ik wil een zwangerschapstest, geen baby…’ de laatste woorden slik ik in, ‘maar een test,’ ik maak met mijn vingers een gebaar van een langwerpig klein ding met een venster, ‘waarop je kan zien of je moeder wordt. Verkoopt u dat?’
Hij begrijpt het nog steeds niet en om nou over de met mijn vingers gevormde test heen te gaan plassen, gaat me een beetje te ver.
‘Ah,’ zijn ogen lichten op, ‘een ….’
Het woord dat waarschijnlijk een zwangerschapstest is in zijn taal, versta ik niet.
‘Ja?’ zeg ik hoopvol.
Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, nee, ik niet verkopen. Wel sigaretten. Wil je Kent?’
‘Nee, laat maar,’ zeg ik. ‘Andere keer. Dank je wel. Dag.’
‘Condooms. Heb ik. Tegen baby’s,’ roept hij me na als ik al bijna weer de drempel over ben.
‘Nee bedankt.’
Ik pak mijn fiets en pijnig ondertussen mijn hersenen. Ik heb de Amerikaan ongeveer vier weken geleden voor het laats gezien. Voor het zingen
de kerk uit heeft altijd prima voor me gewerkt, maar je zal net zien: deze keer dus misschien niet.
En dan bedenk ik wat ik de laatste dagen heb weggestopt: het zou ook nog weleens van die vent van vorige week kunnen zijn.
Nee, want we hebben het niet gedaan. Dan zou ik het wel hebben geweten toch?

Lees de volgende aflevering

LEES ALLE COLUMNS VAN ROBIN