maa28/112011
robin
LVIX rebound
Vorige keer realiseerde Robin zich ineens, dat ze al een dag niet aan de Amerikaan had gedacht.
Ik doe een oog open en zoek naar de wekker. De groene analoge cijfers geven 07:55 uur aan. Ik laat mijn hoofd weer in het kussen zakken en doe mijn oog weer dicht. Het kussen ruikt een beetje zurig. Zijn mijn lakens niet twee dagen geleden verschoond?
Groene cijfers? Ik schrik op. Mijn wekker heeft al jaren rode cijfers. Hij staat ook veel hoger en aan de andere kant van het bed. Voorzichtig draai ik me om.
Daar was ik al bang voor. Naast me ligt een manfiguur. Op zijn rug. Het is licht genoeg om de contouren van zijn gezicht te onderscheiden. Hij ademt zwaar en diep.
Met ingehouden adem draai ik me weer om. Ik voel aan mijn borsten. Naakt. Ik voel verder naar beneden. Shit, aan mijn hele lijf geen stukje stof te bekennen.
Voorzichtig stap ik uit het bed en vind mijn broek, mijn T-shirt en sokken op het tapijt. Met het bundeltje onder mijn arm maak ik met mijn vrije hand zo stilletjes mogelijk de deur van de slaapkamer open. Eenmaal over de drempel schrik ik me dood van een kat die om mijn blote enkels cirkelt. Die schrikt op zijn beurt van mijn voet die hem vol in zijn flank raakt en schiet met een lange krijs weg.
Ik bid dat het manfiguur niet wakker is geworden. Ik sta stil en luister. Geen ritselende lakens. Ik hoor alleen zijn zware ademhaling die even stokt en dan weer op hetzelfde tempo verder gaat. De badkamer vind ik op de tast. Als ik plas kijk ik om me heen. Vergeelde tegeltjes, een wit uitgeslagen douchekop, overal vieze kleren en de wasbak is bezaaid met korte baardharen alsof er iemand met zwarte confetti heeft gestrooid. Ik voel dat ik moet kokken.
Tussen het bundeltje kleren geen bh en geen onderbroek te bekennen, dus begin ik zittend op de wc met het aantrekken van mijn sokken.
Met enkel mijn sokken aan open ik de slaapkamerdeur weer. Het manfiguur ligt nog steeds te slapen. Ik zet het gordijn op een kiertje en speur de grond af naar mijn onderbroek. Onder het bed misschien? Ik kniel op het tapijt en kijk onder het bed. Terwijl ik zoek bedenk ik me wat een genante vertoning dit is. Wat als er nu een huisgenoot binnenkomt? En er een kat voor zijn voeten loopt? Dan valt hij letterlijk met zijn neus tussen de klapdeuren. Ik grinnik om mijn eigen binnenpretje. Maar die onderbroek blijft ongevonden.
Ik sta op en til het dekbed op aan mijn kant. Niets. Voorzichtig til ik het dekbed op aan zijn kant. Ik zie zijn voeten en til nog iets hoger. Zijn behaarde kuiten, bovenbenen… Ik ben bijna op de plaats van bestemming, als hij zijn voet beweegt. Ik sta stokstijf stil met het dekbed in mijn handen. Ik adem pas weer als hij verder snurkt, zeker tien seconden later. Dan til ik het dekbed verder omhoog.
Jammer, hij heeft een onderbroek aan. En de mijne is nergens te bekennen.
‘Goed zo Robin, wat heeft een rebound voor zin als je je er niets meer van kunt herinneren,’ sis ik in mezelf als ik vies en ongewassen de trap af loop. De eerste flard komt terug als ik mijn fiets niet kan vinden voor de deur. Die staat nog bij de kroeg. Ik hoor het mezelf nog tegen hem zeggen: ‘Ik wil op jouw stang door Amsterdam en anders niet.’
Ik pijnig tijdens de walk of shame naar huis mijn droge hersenen, maar het belangrijkste vraagstuk: hebben we het nou wel of niet gedaan, daarvan komt het antwoord niet bovendrijven.
Heidsieck | 29/11/11 | 19:34
'beseft zich'??? het is 'beseft' of 'realiseert zich' maar dus niet deze combi....! #fail :(
Marieke | 29/11/11 | 09:39
Briljant en voor een deel herkenbaar. Zolang je maar niet te veel van dit soort avonden hebt toch?!
Ike | 29/11/11 | 06:57
Omgosh, denk even flink na! Dit is niet goed!:(
Valerie | 28/11/11 | 20:42
Of belangrijker, of je het veilig hebt gedaan, sufferd!