maa24/102011
robin
LVIX Fase 1: ontkenning
Vorige keer is de Amerikaan terug naar New York gevlogen. Robin hoopte nog dat hij zich had bedacht.
Dit was het dan. De grote afwijzing. Het is de eerste keer dat de liefde mij zo hard de rug toe heeft gekeerd.
Aan Mees heb ik maandagavond het verhaal tot in detail verteld. Een verslag van seconde tot seconde. En toen… En toen… En toen… Ik heb geen blik gemist, geen woord overgeslagen, geen zucht achterwege gelaten en het zeker niet mooier gemaakt dan het was. Bovendien heb ik de Amerikaan niet in bescherming genomen en mezelf niet beter voorgedaan dan ik die avond was.
Mees is zonder dat ze het weet gebombardeerd tot back-up. Zij weet alles. Zij moet me maar tegenhouden mocht ik weer de fout in gaan. Niet dat ik ooit nog dezelfde fout zal maken. Nee, dat gaat niet meer gebeuren.
Ze belt elke dag. ‘Gaat het goed?’ vraagt ze dan. ‘Ja het gaat prima. Geen ei kapot,’ zeg ik opgewekt. ‘Weet je het zeker?’ informeert ze. ‘Ja het gaat hartstikke goed en nu hebben we het er niet meer over.’
Elke dag rijd ik zonder radio aan naar mijn werk en terug. Om kans op liedjes die herinneringen oproepen te vermijden. Mijn laptop staat thuis onaangeraakt in de vensterbank. Bij de kapper laat ik zestien centimeter van mijn haar af knippen. Om de reden wordt niet gevraagd.
De hele week heb ik volgepropt met activiteiten. Ik ruim de berging op, een klus die al jaren op me ligt te wachten en vind in het vriezertje een pizza die goed was tot mei 2009. Verder mest ik al mijn kasten uit, inclusief die in de keuken. Ik spreek af met vriendinnen die ik al een tijd niet heb gezien. Ga uit eten met een vriend en naar de bioscoop met een collega. De avonden die overblijven ga ik sporten en daarna meteen naar bed.
Aan iedereen die het horen wil vertel ik het verhaal. Zonder al te veel emotie. Als een hapklare brok met een rottig einde. Ik heb een cassettebandje in mijn mond die steevast besluit met een muffe one-liner als ‘ja zo gaan die dingen’ en ‘ach, zonder risico geen spanning’. Alle adviezen sla ik in de wind. ‘Die bedenkt zich nog wel’ of ‘Tja, het is nu moeilijk, maar straks kan je erom lachen’ kan ik nu niet gebruiken. Daarbij: ik heb het helemaal niet moeilijk. Dat zie je toch? Ik lach me een breuk. Heb ik niet genoeg gelachen vanavond?
Het is na zoveel keer vertellen een ‘moet je horen wat ik heb meegemaakt’-verhaal geworden. Soms luister ik naar mezelf en dan lijkt het net of het over een ander gaat. Alsof een ander haar hart heeft opengezet. Alsof de afwijzing een scène is uit een film. Zo makkelijk rollen de feiten mijn mond uit. Hoe meer dagen er verstrijken, hoe verder het van me af lijkt te gaat staan. De Amerikaan betekent al bijna niks meer voor me. Ik doe zo veel leuke dingen, ik denk niet eens meer aan hem. Nee hoor, het gaat hartstikke goed met me. God, wat gaat het goed.
annechien | 25/10/11 | 18:51
Ohgot, ik hou mn hart vast.
Ike | 25/10/11 | 05:02
Hilarisch! Het gaat je goed!:)
Nicole Gijselaers | 24/10/11 | 19:56
Zooooooo herkenbaar.