LINDA. blog

LX hij zwijgt

Vorige keer raapte Robin al haar moed bij elkaar: ‘Ik moet je wat vertellen’.

‘Toen jij hier kwam hè, drie weken geleden…?’
Ik stop even omdat ik merk dat ik hakkel. Mijn toon is veel te hoog.
Hij kijkt me aan van ‘ga verder’, maar niet met een geruste blik.
Die negeer ik.
Dit is liefde. Ik zie het niet verkeerd.
‘Nou… toen had ik eerlijk gezegd gehoopt dat ik je niet leuk zou vinden. Dat je tegen zou vallen,’ vervolg ik nu wat rustiger.
Hij knikt en zwijgt.
‘Dat zou zo veel gemakkelijk zijn geweest. Maar, om eerlijk te zijn…’
Nu moet het komen. Ik haal een keer diep adem en kijk hem aan. Diep in zijn ogen. Zo diep als ik kan. Dat kan bij de liefde. Dat kan.
‘Ik vind je leuk. En niet zo’n beetje ook.’
Zo dat is eruit.
Ik voel opluchting, meteen gevolgd door een eindeloze opsomming in mijn hoofd. Ik kan niet meer terug naar de tijd van chatten, verlangen en hopen. Niet meer terug naar de we-doen-net-alsof-er-niets-aan-de-hand-is-modus.
Het zegel is verbroken.
Dus waarom zou ik nu niet meteen alles eruit kotsen? Met een beetje gemaakte vreugde in mijn stem. Het is tenslotte goed nieuws.
‘Ik ben verliefd op je,’ lach ik. ‘Niet een beetje verliefd. Ik ben hartstikke, stront-, stapel-, tot-over-mijn-oren-verliefd op je.’
Hij kijkt me aan. Hij glimlacht. En slikt. Maar ik weet niet wat ik zie.
‘Ik ben de laatste weken gewoon hartstikke gek op je geworden. Ik voel me heerlijk bij je.’
Ik merk dat het nu steeds gemakkelijker gaat, het uitspreken van mijn gevoel. Alle sluizen staan open.
‘Jij bent mijn man,’ zeg ik nu op hardere toon met de nadruk op ‘mijn’.
Ik heb dit nog nooit tegen iemand gezegd. Is ‘mijn man’ niet een beetje raar?
Jammer dan. Doorgaan nu. Inslikken is geen optie meer.
‘Ik voel het.’
Hoewel ik met mijn armen om mijn opgetrokken knieën zit, heb ik me nooit eerder zo kwetsbaar gevoeld.
‘Jij hoort bij mij.’
Ik gooi er nog een beetje drama bovenop. Dit is mijn moment.
‘Jij hoort bij mij en ik bij jou, wat mij betreft. Ik voel het gewoon aan alles.’
Kom ik wanhopig over? In plaats van eerlijk?
Hij zwijgt. Een slecht teken dat me alleen nog maar meer aanspoort om door te gaan.
‘Ik ben bereid om aanpassingen te doen. Concessies. We kunnen hier uitkomen wat mij betreft. De afstand. Jouw vriendin. Alles. Er is een oplossing voor. Ik wil voor je gaan. Ik wil bij je zijn. Jij bent het voor mij.’
Hij zwijgt.
Hij zwijgt in alle talen.
En knippert een paar keer met zijn ogen.
Ze hebben heel hoog gezeten al die tijd, net als mijn stem, maar nu pas komen mijn tranen. Ik probeer ze uit mijn ooghoeken te plukken, maar er is geen redden meer aan. Ze biggelen over mijn wangen.
‘Ik denk zelfs dat ik van je hou…’
Hij zwijgt en kijkt naar het zand.
‘Nee ik weet dat ik van je hou,’ zeg ik hard.
Pak aan.
Eikel.
Moet ik mijn hart er nog verder uitrukken voordat jij eindelijk je mond open trekt? Moet ik hem voor je neus in het zand gooien? Wil je erop gaan staan?
Ik wend eindelijk mijn hoofd af en kijk naar de zee.
Zo zitten we naast elkaar. Hoe lang zal het zijn? Een minuut? Drie? Vijf? Tien? Misschien zijn het slechts dertig seconden. Dertig kruipende seconden. Dertig pijnlijke seconden.
Maar tien minuten kan dus ook.
Hij zwijgt. En trekt zijn neus op. Huilt hij? Hij huilt geloof ik. Zonder tranen.
Ik met. En met snot. Verdomme, waarom ook altijd dat snot erbij? Ik veeg het af aan mijn mouw. Ik lijk wel een klein kind. Een klein, kwetsbaar kind met een natte mouw.
Ik kijk voor me uit en denk van alles. Maar mijn gedachten gaan zo snel dat ik er geen lopende conclusie uit kan trekken. Ze hinken van geruststelling naar zelfdestructie, van spijt naar opluchting en weer terug.
En hoop.
Ik heb nog steeds hoop.
Hoop dat hij zegt: ‘Robin, ik ben zo blij dat je het zegt. Ik denk er precies hetzelfde over. Ik ben verliefd op je. Ik hou van je. Ik wil jou. En hoe we het gaan doen, doen we het, maar het komt goed.’
Hij zwijgt.
Ik voel me alsof ik met mijn nagels aan een rotswand hang. Hij kan zijn hand uitsteken om me te redden.
Hij kan ook met zijn slippers op mijn vingers gaan staan. Dan is het allemaal voorbij.
Hij kijkt voor zich uit en denkt dingen die ik misschien wel nooit zal weten.
Waarom komt hier geen ondertiteling bij?

Lees de volgende aflevering

LEES WAT HIERAAN VOORAFGING