LINDA. blog

LV hopeloos verliefd

Vorige keer: Robin ziet ineens dingen aan de Amerikaan die ze niet leuk vindt. Ze besluit Mees erbij te halen.

Mees en ik zitten al een uur aan de witte wijn op het terras als ik hem de tram uit zie stappen. Even begluur ik hem zonder dat hij het door heeft. Hij draagt een baggy broek met rafels aan de onderkant en een blauw shirt met korte mouwen. Hij is nog veel te ver weg om oogcontact te maken. Als ik dat nu al doe moet ik hem al die tijd aan blijven kijken en daar word ik verlegen van. Daarom doe ik net alsof ik hem niet heb gezien en vraag naar aanleiding van het leugentje om bestwil dat ik zojuist heb begaan: ‘Wist jij dat we gemiddeld twintig keer per dag liegen?’
‘Geloof ik niet. Twintig keer per dag?’
‘Ja, ik denk wel dat het kan hoor. Geen grote leugens, maar kleintjes die je zelf waarschijnlijk niet eens door hebt.’
Ik neem nog een slok van mijn wijn en zie de rafelige broek vanuit mijn ooghoek, nog geen vijf meter bij me vandaan.
‘Hé Robin,’ zegt de Amerikaan.
‘Hi. Wat goed zeg, je hebt het gevonden.’
Ik sta op om hem op zijn wangen te kussen, maar raak verstrikt in een kus op mijn mond.
Mees bekijkt de ongemakkelijke situatie met grote ogen.
‘Dit is nou Mees,’ zeg ik snel en enthousiast.
Ze geven elkaar een hand.
‘Veel over je gehoord,’ zegt de Amerikaan. ‘Leuk om je eindelijk eens te zien.’
‘Oh…? Hoi,’ zegt Mees.
Ik zie aan haar gezicht dat ze er niets van snapt.
‘Willen jullie nog wat drinken?’ vraagt de Amerikaan.
‘Lekker,’ beslis ik ook voor Mees.
‘Is dat…?’
Er begint wat bij haar te dagen.
‘Nou zeg….is dat wie ik denk dat het is?’
Ik knik.
‘Hoe lang is hij al hier? En waarom heb je niets gezegd? Dit is geen toeval toch? Hoe vaak heb je hem al gezien?’
‘Hij is hier voor drie weken. Ik heb hem al een paar keer gezien.’
‘Ik moet hier even van bijkomen. Ik dacht dat je helemaal klaar was met hem,’ zegt ze. ‘Wel een leuke vent om te zien trouwens.’
Mooi. Ze vindt hem leuk.
‘Vind je? Ja hij is best leuk hè?’ vraag ik nog een keer ter bevestiging.
‘Ja, niet verkeerd.’
‘Ok. Fijn,’ zeg ik voordat ze weer vragen begint te stellen. ‘Nu praten we weer ergens anders over. Ik wil niet dat hij denkt dat we het over hem hebben. Ok, daar komt hij weer. Waar praten we over. Zullen we het gewoon maar ergens over hebben?’
Ik praat sneller dan het geluid en kan zo snel niks verzinnen. ‘We lullen dus. We lullen gewoon in het luchtledige. Shit, waar moeten we het nou over hebben?’
Hebben andere vrouwen dit nou ook, schiet er door mijn hoofd. Hij is al bijna bij ons tafeltje.
‘Ja, en toen zei ik dus dat ik daar niet zo’n zin in had,’ zeg ik als de Amerikaan naast me komt zitten. ‘Nou ja en toen ben ik dus niet naar die verjaardag gegaan.’
Mees zit te grinniken en in plaats van in te grijpen laat ze me gewoon spartelen.
De Amerikaan redt me, zonder dat hij het door heeft.
‘Zo meisje, hoe was je dag?’
Hij legt zijn hand op mijn knie. Het vuur schiet naar mijn wangen.
‘Goed. Prima. Lekker gewerkt. Lekker aan de borrel. Prima, niet heel bijzonder. Ben blij dat het vrijdag is.’
Het gesprek hapert voor mijn gevoel nog een tijdje, maar dat ligt helemaal aan mijn zenuwen. Want als ik terugkom van het toilet zitten Mees en de Amerikaan geanimeerd met elkaar te praten. Ze hebben een gedeelde interesse ontdekt: werk.
‘Hebben jullie zin om zo mee naar een huisfeestje te gaan?’ vraagt Mees als het inmiddels al tien uur is en de ober de borden van tafel haalt.
Ik kijk de Amerikaan aan. Hij knikt.
‘Nou gezellig. We hebben wel zin in een feestje.’
Binnen houdt hij zich goed staande tussen alle onbekenden. Hij lult met iedereen. Dat valt Mees ook op, die me nogmaals zegt dat ze hem ok vindt: ‘Lekker ondernemend is ie ook. En grappig.’
De Amerikaan en ik zoenen stiekem op het balkon wanneer we biertjes gaan halen voor de groep. Hij kijkt me aan en zegt: ‘Ik vind je leuk. En je hebt nog toffe vrienden ook.’
Als ik later bij hem achterop mijn fiets zit, met zijn weekendtas om mijn schouder en mijn wang tegen zijn rug, bedenk ik me dat het echt niet meer te ontkennen valt. Ik ben verliefd.
En ik negeer alle signalen van de vrouw die aan de andere kant van de wereld zit te wachten tot hij thuis komt. Haar telefoontjes die door de Amerikaan worden weggedrukt. De smsjes die hij ongelezen laat.
Ik zeg er niets van. Ik vraag er niet naar. Ik ben hopeloos verliefd of heel hard op weg om dat te worden. Mag ik?

Lees de volgende aflevering: ‘LVI ‘Wijze raad’

LEES MEER COLUMNS VAN ROBIN