maa01/082011
robin
LII knikkende knieën
De Amerikaan vertelt Robin dat hij haar mist en drie weken naar Nederland komt.
Ik loop met mijn fiets aan de hand tegen een stroom van tientallen toeristen in. Mijn rug is rechter dan normaal. Borst vooruit. Tred gelijkmatig. Ogen wijd open. Lichte glimlach om mijn mond. Ik ben niet eerder zo bewust van mezelf geweest. Mijn keel klopt van de zenuwen, maar misselijk ben ik gelukkig niet.
Ik tuur in de richting van de uitgang, daar hebben we afgesproken. Ik probeer niet te opvallend te kijken. Want wie zegt dat hij niet ergens is gaan staan waar ik hem niet kan zien, maar waar hij mij wel aan ziet komen? Dan wil ik natuurlijk niet kijken als een moeder die haar kind zoekt op het schoolplein.
Er rijdt een tram voor mijn neus weg. Ik kan de uitgang nu zien. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak. Precies 17.00 uur. De NS app zei dat zijn trein om 16.56 uur aan zou komen.
Ik loop verder richting de uitgang en stop mijn telefoon weer terug. De bloemen van de markt die haast uit mijn fietskrat vallen, leg ik weer recht. Dan voel ik een hand op mijn schouder.
Ik draai me om.
‘Héééé,’ zegt de Amerikaan met een grote glimlach.
Hij zwaait zijn armen open en trekt me naar zich toe. Ik omhels hem met mijn linkerarm, terwijl ik met mijn rechterhand mijn fiets probeer staande te houden in deze onhandige omhelzing, waar ook zijn weekendtas nog ergens tussen zit. Ik druk mijn neus tegen zijn geruite overhemd, mijn onderbuik reageert meteen op zijn geur.
Op weg naar huis ratel ik aan een stuk door.
Eenmaal binnen begin ik met het schikken van de bloemen. Ik kijk met een schuin oog naar de Amerikaan die met zijn handen in zijn zak naar mijn muur vol foto’s toe loopt. Hij is gewoon in mijn huis. Wie had dat ooit nog gedacht? Weer reageert mijn onderbuik. Op zijn passen. Die zelfverzekerde passen.
‘Kom eens hier,’ zegt hij.
Ik loop naar hem toe.
‘Die omhelzing net ging wel heel klungelig. Die doen we even over.’
Hij pakt me stevig beet. Mijn knieën knikken.
Hoe kan zoiets fouts, nou zo goed voelen?
‘Ik heb je gemist,’ fluistert hij vlakbij mijn oor.
Weer die vertrouwde geur, die mijn hele binnenkant in de war brengt. Het liefst zou ik mijn onderlichaam tegen hem aan drukken. Met mijn vingers door zijn haren gaan. Zijn nek zoenen. Onder zijn shirt kruipen. De kleren van zijn lijf rukken. Hem op de bank duwen. Op zijn schoot gaan zitten…
Maar ik houd me in en maak me los.
En terwijl hij de wijn inschenkt, begin ik met koken.
* | 03/08/11 | 00:27
Maaike | 01/08/11 | 17:41 Fack! Wat herkenbaar; "Weer die vertrouwde geur, die mijn hele binnenkant in de war brengt. Het liefst zou ik mijn onderlichaam tegen hem aan drukken. Met mijn vingers door zijn haren gaan. Zijn nek zoenen. Onder zijn shirt kruipen. De kleren van zijn lijf rukken. Hem op de bank duwen. Op zijn schoot gaan zitten…" Dito, en vanavond nog gedaan, ook al heeft hij een vriendin... wel herkenbaar...
Nous | 02/08/11 | 00:08
Oh jeetje Robin!!
Maaike | 01/08/11 | 17:41
Fack! Wat herkenbaar; "Weer die vertrouwde geur, die mijn hele binnenkant in de war brengt. Het liefst zou ik mijn onderlichaam tegen hem aan drukken. Met mijn vingers door zijn haren gaan. Zijn nek zoenen. Onder zijn shirt kruipen. De kleren van zijn lijf rukken. Hem op de bank duwen. Op zijn schoot gaan zitten…"