maa18/072011
robin
XXXXX daar gaan we weer…
Na een hele tijd geen contact te hebben gehad, krijgt Robin in Brazilië een mailtje van De Amerikaan.
‘Welkom op luchthaven Schiphol. Houd uw stoelriemen vast tot het stoelriemen-vast teken is uitgeschakeld. Pas op bij het openen van de bagagevakken, er kan bagage naar beneden vallen. We wensen u een goede reis en danken u voor het vliegen met KLM.’
Ik maak mijn stoelriem los en zet mijn telefoon aan. Hij heeft het merendeel van de vakantie uit gestaan. Het duurt even voordat ik weer bereik heb, dan stromen de smsjes binnen. Veelal berichten van gemiste oproepen en een bericht van de Amerikaan. Ik herken zijn nummer meteen.
‘Robin, leef je nog? Ben je online vanavond?’ staat er. De sms is van een paar dagen geleden.
Inmiddels is 3G weer actief en stromen ook de mailtjes binnen. Ik heb het heel de reis volgehouden de mail van De Amerikaan ongeopend te laten. Niet zo moeilijk trouwens, zo vaak hadden we geen toegang tot internet. Maar nu jeukt het bericht onder mijn vingers.
Hoe het met me gaat, vraagt hij. Waarom ik niks meer van me heb laten horen. Dat hij me heeft gemist. Daar komt het lange mailtje grofweg op neer. Er zit ook een korte spijtbetuiging bij en hij vraagt zich af of ik zijn pakketje heb ontvangen.
Pakketje?
Ik heb een pakketje.
Een pakketje uit Amerika.
Wat zal het zijn?
Misschien paste het niet door de brievenbus en ligt het nu op het postkantoor.
Verdomme, het is zondag. Was ik maar vast thuis.
Daar gaan we weer…
Ik knijp mezelf in mijn been.Waarom was ik ook alweer naar Brazilië gereisd? Om de Nederlands sprekende mannen te ontlopen. En in het bijzonder om De Amerikaan te vergeten.
‘En ben je onmisbaar geweest?’ vraagt Mees vanuit de stoel naast me.
‘Mwah, weinig bijzonders,’ zeg ik terug.
Als ik eindelijk voor mijn voordeur sta open ik het klepje van mijn brievenbus en gluur er doorheen. De bus zit propvol, maar ik zie zo snel geen pakketje liggen.
Ik sleep mijn koffer over de drempel en zoek de sleutel van mijn brievenbus. Die zit niet aan de bos. Ik laat mijn koffer staan en ren naar boven. Open mijn voordeur. Pak de sleutel van de keukentafel en spurt weer naar beneden.
Tussen twee boetes, blauwe enveloppen, tientallen flyers, het krantje van de ANWB en het plaatselijke leugenaartje zit een bubbeltjes envelop. Ik had gehoopt eindelijk zijn handschrift te kunnen zien, maar mijn naam en adres staan op een voorgedrukte sticker.
Ik scheur het pakje open.
Een deja-vu.
Dit keer niet de dvd Paris Je t’Aime, met achttien romantische ontmoetingen in Parijs, maar New York I Love You. Nieuwe film. Precies hetzelfde idee, maar dan in de stad waar De Amerikaan woont.
Ik zucht.
Daar gaan we weer…
