don30/062011
marleen
perfecte diefstal
Tijdens de eerste maaltijd aan boord van het cruiseschip werd ik al verliefd. Op het silverplate bloemenvaasje. Met zijn licht bollende buikje stond het daar te midden van al die opgekloptheid zo gewoon te wezen. Een vaasje zonder fratsen. Een vaasje voor één lelijke bloem. Ik zei tegen mijn vader: ‘Vind je dat ik ’m aan het einde van de reis kan meenemen?’ Mijn vader tilde het kleintje op en draaide het rond. ‘NEEEEE,’ loeide mijn moeder, ‘dat is diefstal!’ Van schrik klotste het bloemenwater over de rand. Een vlek in het witte gesteven tafellinnen. Mijn moeder gluurde schichtig om zich heen om te kijken of niet iemand mij gehoord had. Ik zag haar denken: van mij heeft ze het zeker niet. En dat was ook zo, want mijn vader glimlachte en zei: ‘Waarom kies je niet iets duurders? Misschien de koffiekan? Of dit broodmandje?’ We grijnslachten tegen elkaar als achtjarige schooljongens.
Het vaasje liet me niet los. Het maalde door mijn hoofd. Het was belachelijk, want ik kon er gewoon een kopen in Amsterdam. Het zou niet meer dan vijftien euro kosten. Natuurlijk was het diefstal, maar die cruise was zo duur: diefstal was bij de prijs ingecalculeerd. Dat weet ik van een vriend in de Amsterdamse horeca. Diefstal door hotelgasten bedraagt vijf procent van de omzet: álle mensen, rijk en arm, jatten handdoeken, badjassen en gastendoekjes. Zelfs meneer Janssen, de eerlijkheid zelve, bekende onlangs dat hij na een overnachting in Duitsland een wc-rol had ontvreemd. Ik ging met mijn vaasje beslist niet te ver. De bejaarde Amerikanen met hun stiekeme setjes schroevendraaiers, die gingen pas ver. ’s Nachts als iedereen sliep draaiden ze speciale, nagelvaste elementen los om ze, verborgen in gestolen handdoeken, thuis in Ohio of Minnesota in de badkamer weer aan de muur te schroeven. Verderfelijk gewoon.
Toch heb ik het vaasje laten varen. Niet omdat ik wakker werd als een beter mens, maar omdat ik plotseling dacht aan de tassenscan bij de haven. Mijn vaasje zou neongroen oplichten op het scherm. Bij het idee alleen al stond mijn hart stil.
De laatste avond aan boord sloop ik opgejaagd rond over alle dekken om een alternatief cruiseaandenken te vinden. Maar alles zat vast en wat loszat was te lelijk om mee te nemen. Chagrijnig sjokte ik naar mijn hut. En ach, daar was mijn souvenir: de steward had met handdoekenorigami een allerschattigst olifantje in elkaar gezet. De tranen sprongen me in de ogen. Ik tilde het diertje op, vleide het in mijn koffer en sloot glimlachend het deksel.
Toen ik twaalf uur later thuiskwam, werd ik gesmoord in een berenomhelzing. Meneer Janssen had me zo gemist dat hij mijn koffer naar boven sleurde en direct een was wilde draaien. Ik zat lekker met de benen omhoog op de bank en nipte aan een Frans wijntje, toen hij vanuit het washok schreeuwde: ‘Wat zijn dat voor een grauwe lappen met die knoedels? Zeker uit Rusland? Ik doe ze even lekker op vijfennegentig, hoor!’ Ik dacht aan mijn moeder. Ik zou het haar maar niet vertellen.
Mirjam | 06/07/11 | 13:17
Ik zag eens tijdens een toeristisch bezoekje aan een kerk in Frankrijk hele mooie kitscherige glaasjes met Mariabeeltenis. Bedoeld om er een kaarsje in te branden. Ik ben niet gelovig maar vond toch dat ik het niet kon maken. Zelfs niet als ik een paar euro in het giftenbakje ernaast zou doen. Als ik er nu aan denk heb ik toch een beetje spijt.
Petra | 04/07/11 | 14:52
Lollig, ik hoorde afgelopen weekend van twee bevriende zussen dat ze ooit bij een strandtent in St. Tropez een prachtige wijnkoeler 'toevallig' over de rand van het muurtje op het strand hadden gekieperd. Helaas waren ze na afloop van het borrelen te lam en vergaten ze de koeler te jutten. Weg aandenken. Hun mannen blij.
M | 01/07/11 | 23:18
en nu steelt de redactie deze ervaringen voor een knetterende 'jat-editie..... ;-)
Pien | 01/07/11 | 21:53
Ik kan ineens een vlaag van kleptomanie krijgen, op de meest onverwachte momenten. Ik pik niet uit een winkel of bij iemand uit huis, maar inderdaad zijn dit soort dingetjes onweerstaanbaar. Zo heb ik een keer een fantastische schaar gejat, en ooit een hele mooie dessertlepel op een cruiseschip. Zeker eksterbloed...
Tipgever | 01/07/11 | 21:24
Ik heb een oerlelijke asbak (formaat hondenbak) van Piper Heidseck - een jeugdzonde: 27 jaar geleden uit ballorigheid meegenomen van Jumping Amsterdam. En theelepels jatten, heel herkenbaar. De mijne komen uit Portugal.
Karin | 01/07/11 | 15:53
Ik wilde, toen ik 22 was, een ouzo-asbak jatten op een terrasje in Athene. Gewoon een lelijk plastic ding... Mijn moeder en broer vonden het wel spannend, maar mijn vader was not amused. Dus wat deed hij? Hij vroeg aan de ober of we de asbak mochten meenemen als souvenir. De ober ging naar binnen en kwam met een in aluminiumfolie verpakte asbak terug... kadootje! Dat waren nog eens tijden haha. 1986!
F. | 01/07/11 | 10:19
Ik jat theelepeltjes (in Turkije waar ik woon). If eigenlijk, soms vind ik bij thuiskomst als ik ergens thee heb gedronken ineens een theelepeltje in mijn laars, beha, tas of koffer. Het is vrij risicoloos en ik heb er al een heleboel. Het jatten wordt nu minder want ik jat alleen lepeltjes die ik nog niet heb. Er zitten hele mooie tussen.
marjo | 01/07/11 | 08:23
Och, vrouwtje Janssen, dat vaasje had je thuis op je tafel vast foeilelijk gevonden. Hier en daar een handdoek bij zo'n all in resort is nog daar aan toe, moet de kinderen tenslotte aan een handdoekenuitset helpen niewaar???