maa20/062011
robin
XXXXVI halsoverkop vertrokken
Andre heeft ontdekt dat Mees het heeft aangelegd met Pedro, de man waarmee zijn zusje getrouwd is.
Nog geen vier uur later zitten we in een bus. Een hele luxe touringcar, met brede stoelen en een schone WC achterin. Mees en ik zitten vooraan met onze voeten omhoog, op een plek waar we niet mogen zitten. De eerste plaatsen zijn namelijk gereserveerd voor zwangeren, ouderen, gehandicapten en ‘obesitassen’. Later als we dik zijn gaan we hier wonen, hebben we besloten, want in Brazilië wordt overgewicht beloond met een extra grote stoel, een zee van beenruimte en als klap op de vuurpijl een kijkje mee het landschap in, over de schouder van de chauffeur.
Er zijn geen ouderen, gehandicapten, zwangeren en ‘obesitassen’ ingecheckt en aangezien de reis in totaal zo’n drieëndertig uur gaat duren, hebben we onszelf de eerste tweeëntwintig uur de beste plekken toebedeeld. Naast ons plastic zakken vol vette proviant en zoete frisdrank waarmee we onze kloppende katers gaan veranderen in wagenziekte.
Vreemdgaan is in Brazilië, naast voetbal, volkssport nummer een. Iedereen doet het, iedereen weet het en iedereen houdt zijn mond erover. Zo stond het te lezen in het boek Kanibalen in Rio van journaliste Ineke Holtwijk. Behalve als het je zus betreft blijkbaar, maar daar werd in het boek met geen woord over gerept.
We zijn halsoverkop uit Andre’s appartement vertrokken. Zonder te bedanken of gedag te zeggen. Mees’ excuses werden door al het geschreeuw niet gehoord en het akkefietje begon uit de hand te lopen. Voordat het zou eindigen in een familiedrama besloten we dat we harder konden rennen dan vechten (hoewel, niet in een rechte lijn) dus dat hebben we dan ook maar gedaan.
Eenmaal buiten, wachtend op een taxi, kwam met de alcohol die begon uit te werken én de bijkomende dreunen in mijn hoofd, ook de woede.
‘Relax, we zijn in Rio wat kan ons overkomen?’ veranderde in: ‘Wat moeten we nu zonder slaapplaats in the middle of nowhere in een stad waar ze je, als je de paniekverhalen thuis moet geloven, nog omleggen voor een gouden kroon in je mond en we hebben ons de woede van de plaatselijke bevolking op de hals gehaald, by the way heb jij ook die blaffer om het hoekje van de bijkeuken zien liggen?’
Mees had gelukkig al nagedacht. En hoewel ik het in eerste instantie niet toe wilde geven, is het best een aardig idee. We gaan even bijkomen en ruilen de stadse jungle, slechts een dag en een nacht genoten, in voor de echte wildernis vol slangen, piranha’s, jaguars en krokodillen.
Anne | 06/07/11 | 13:56
I agree, vond je comlumns snel en spannend, nu is het een soort verslag van tieners op vakantie.
XXXXVII krokodillen kijken | LINDA. blog | 27/06/11 | 17:33
[...] en Mees hebben de stadsjungle ingeruild voor het moeras: de [...]
Ann | 25/06/11 | 02:16
Het wordt een beetje langdradig, iedere keer hetzelfde. En maak eens een tijdssprong ofzo? Eentje die ertoe doet... Je columns worden korter/flauwer en meer voorspelbaar. Ik schrijf zelf ook columns, en ik mis een beetje the 'thrill'.
Like en win zomerse gele BloemBags tas | LINDA. blog | 22/06/11 | 09:58
[...] lazen ook: -Column Robin: van stadse jungle naar echte jungle -Maak in 9 min je eigen ijslolly -Video: Oerang-oetan redt meerkoet uit het [...]
lizet | 20/06/11 | 23:57
Sorry Robin.. Eerst waren het leuke stukjes vol humor, maar nu is het meer een fragment uit een lang hoofdstuk..Time for some action !