maa23/052011
robin
XXXXII fuck u
Robin heeft met Tom gegeten. De Amerikaan hangt aan de telefoon. Hij vertrekt morgen alweer naar Amerika.
Waarom heeft de Amerikaan niet eerder laten weten dat hij morgen al vertrekt? Er zijn twee dingen die ik kan doen. En ze staan me allebei tegen. Ik kan Tom linea recta naar huis sturen. Die arme Tom die zich een ongeluk tegen de wind in trapt. Of ik kan morgen mijn werk afzeggen. Dat zijn de opties. Ik heb keuze uit twee slechte.
‘Kom op Robin. Bel je werk af morgen,’ dramt de Amerikaan door de telefoon.
Mijn werk afbellen voor een vent. Nooit. De misselijkheid die ik voelde bij de gedachte hem niet meer te zien, maakt plaats voor woede.
‘Ben je er nog?’ vraagt de Amerikaan. ‘Lijkt het je niet leuk om morgen lekker vrij te nemen en met mij op pad te gaan?’
Ik ben mijn eigen slaafse gedrag ineens helemaal zat en vraag me af waarom ik me eigenlijk door hem in allerlei bochten zou moeten laten wringen om hem nog te kunnen zien voor hij vertrekt.
‘Robin ik praat tegen je. Zeg wat!’
Zijn stem is nu harder en agressief.
‘Weet je? Je bent dronken,’ zeg ik op sissende fluistertoon. ‘Zoek het uit. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om als een hondje op te draven als het jou uitkomt. Dan had je maar eerder moeten bellen. Vanavond ben ik niet thuis. Je kan het proberen maar ik doe niet open. En morgen ga ik gewoon werken.’
Resoluut tip ik met mijn vinger op de rode balk van mijn telefoon. Dan houd ik het knopje aan de bovenkant vier seconden ingedrukt en laat mijn uitgeschakelde telefoon in mijn jaszak glijden.
Voor de deur aangekomen geef ik Tom een zoen op zijn mond en bedank hem voor het eten.
‘Wanneer zie ik je weer?’ vraagt hij.
‘Weet ik nog niet. Ik bel je nog wel.’
Als ik net boven ben gaat de bel.
‘Ben je niet wat vergeten?’ vraagt Tom.
‘Dat zal vast, anders zou je het niet vragen.’
Ik klink niet aardig. En dat komt allemaal door de Amerikaan, die heeft me woest gemaakt met zijn egoïstische gedrag.
‘Je fiets. Je vergeet je fiets. Die heb ik hier nog in mijn handen.’
Snel ren ik weer naar beneden en krijg mijn fiets van Tom overhandigd.
‘Ik weet niet wat er ineens weer met jou aan de hand is, maar bel me maar als je weer vrolijk kan kijken,’ zegt Tom en hij vertrekt.
Ik kan mezelf wel slaan, zo onaardig behandel ik Tom iedere keer. Maar het kwaad is nu al geschied en ik kan het niet meer terugdraaien.
Snel spring ik op mijn fiets en zet koers richting de avondwinkel. Daar koop ik alle benodigdheden voor een avondje zelftherapie.
Eenmaal thuis doe ik de lichten aan, mijn schoenen uit en de oven op 180 graden. Ik zet het nummer Fuck You van Lily Allen op repeat en word pas weer wat rustiger bij het schillen van de derde appel.
Een uur later haal ik het dampende resultaat uit de oven.
‘Fuck u’ staat er in glanzende letters op de appeltaart geschreven.
Eronder staat in kleine letters: (voorlopig).
Want zo ben ik dan ook wel weer.
Lees de volgende aflevering: XXXXIII ‘Vakantieplannen’
inge | 26/05/11 | 08:38
Goed gedaan ! Is ie gek geworden ......
tante | 23/05/11 | 19:56
Appeltaart tegen z'n kop en dan enkele reis usa, die oliebol.