LINDA. blog

Reacties (10)

1. Femke | 18/05/11 | 19:02

   Ik was zelf bijna 18 toen ik mijn oudste dochter kreeg! en 20 mijn zoon.. en 25 mijn jongste! Ik vind het heerlijk.. als ik kijk na wat ik over jaren allemaal kan doen met mijn dochters en zoon ..zelfs nu ga ik met ze mee in achtbanen etc etc! zelfs de kermis ga ik overal met ze in! (waar ze zelf dan ook willen) en de vriendinnen van mijn oudste dochter (bijna 13) zeggen allemaal wat gaaf dat jij een jonge moeder hebt die doet nog overal aan mee.. EN ik ben blij dat ik zo jong moeder ben geworden en zeker met wat ik nu weet .. weet sinds een aantal maanden dat ik draagster ben van het brca 1 gen ! (wat een verhoogd risico op eierstok en bortkanker geeft) en ik denk als ik geen kinderen had gehad en zou er nog aan moeten beginnen ik hier wel 10keer goed over nagedacht had! omdat ik het ook op hun kan overgedragen hebben 50/50 % kans.. en ook omdat ik nu preventief het traject in ga om preventief mijn borsten te laten verwijderen en daarna reconstructie ! en ik ben pas 30 ...Het is niet zo dat het per definitie beter is om jong kinderen te krijgen !zijn ook meiden van 18 die zich gedragen als meisjes van 15 .. Bedoel het moet wel bij je passen want als je nog zo jong bent is er een hele boel wat je niet meer kan en zal doen! en heb je een grote verantwoordelijkheid! want het is geen pop wat je in de hoek kan leggen als je er even geen zin in hebt!

2. marja | 06/05/11 | 08:06

   rond de 25-30 lijkt me een goed plan. reken maar eens uit hoe oud je bent als je kind 20 is! is dat ver boven de 50 dan krijg je het zwaar. niet alleen een baby is een hele verandering in je leven maar een puber is ook niet altijd een pretje!

3. Maaike | 05/05/11 | 11:15

   Pijnlijk; kinderen krijgen zien als een 'project'. Het moet je uiteraard wel gegund zijn, lieve mensen!

4. Annelore | 04/05/11 | 13:59

   Heel verstandig : jong moeder worden. Ik werd op mijn 31e moeder. Toen ik dacht: nu mag er een tweede komen was ik inmiddels al 33 en bij mijn 3e kind was ik 35. Ik zou best nog een 4e willen, maar ben inmiddels 38, bijna 39. Als ik erop terugkijk zou ik jonger moeder willen zijn, vooral omdat ik vanaf mijn 18e al een relatie had met de vader van mijn kinderen (en nu nog)! Dus alles was voor handen. Nu werk ik 4 dagen in de week ben ik vaak uitgeblust. Mijn man werkt ook 4 dagen per week. Ik denk nu vaak: als ik het over mocht doen was ik jonger aan kinderen begonnen. Als je jong bent, ben je flexibeler en heb je meer energie. Ook is het leuk om een jonge moeder te hebben. Zelf heb ik er ook een: zij is nu 62 jaar. Ik zou iedereen dus aanraden om jong met kinderen te beginnen als je alles voorhanden hebt. En zaken als nog geen vaste baan o.i.d. lossen zich vaak wel op. Vergeet niet: de buurvrouw die veel verdient kan ook morgen op straat komen te staan door de economische crisis..... Dus als je twijfelt: ik zou zeggen: ga ervoor!

5. AdH | 30/04/11 | 12:03

   Lastig wil dolgraag nu kinderen (ben 26) maar ja heb nog geen vast contract we wonen nu in een prachtig appartementen in de stad 150m2 maar 1 slaapkamer we hebben in het buitenland gewerkt toen was het handig nu niet meer nu klapperen mijn eier stokken ;) Nu nog ff wachten tot we getrouwd zijn en verhuisd zijn en een vast contract heb...... ow wat duurd dat wachten lang zeker met 8 zwangere / net bevallen vriendinnen....

6. Linda | 29/04/11 | 13:24

   Ik denk dat je wanneer je voor je 30e kinderen krijgt, wat flexibeler bent in het aanpassen aan het hele andere leven dat je krijgt met kinderen. Als je pas op je 36e je eerste kind krijgt, is het voor veel mensen heftiger om aan dit leven te wennen, omdat je veel langer gewend bent aan je vrijheid. Ook is het krijgen van een tweede wat gemakkelijker te plannen als je jonger kinderen krijgt, als je boven de 35 bent moet je toch niet al te lang wachten, en vul je de druk het moet nu nu nu (want 'anders ben ik bijna 40' (en daardoor meer risico's)).

7. Hannah | 29/04/11 | 10:39

   Mijn eerste dochter is geboren toen in 23 was, drie jaar later kwam dochter nr. 2. Mijn wens om moeder te worden stak al heel vroeg de kop op (voor mijn twintigste!) maar gelukkig was mijn vriend verstandig genoeg om mij ervan te overtuigen dat het handiger was om eerst het leven wat steviger op de rit te hebben (studie af, vaste baan, eigen huis, etc). Ik heb vooral de eerste jaren nogal wat lompe reacties van mensen uit mijn omgeving gekregen; een 'vriendin' die destijds net aan haar derde studie begon en in een studentenhuis woonde verklaarde me nog net niet voor gek dat ik toen een kind kreeg, ze vond dat ik mijn leven vergooide. Ik kreeg vaak de vraag "is het gewenst?" te horen en baalde ervan dat ik het gevoel had onze- zeer bewuste- keuze keer op keer te moeten verdedigen. Nu ben ik 31, onze meiden gaan sinds een jaar allebei naar school en ik ben toen (na 6 jaar 24 uur te hebben gewerkt) weer teruggegaan naar een 32-urige werkweek. Sindsdien gaan er allerlei deuren voor me open op het werk, mijn carriere zit in de lift! De tropenjaren met de kids zitten erop en ik ben nog maar 31. Dezelfde vriendin die mij al die jaren geleden uitlachte, mailde laatst dat ze me nu toch wel benijdt; door heel lang in het studentenleven te zijn blijven hangen, heeft ze nog geen serieuze relatie weten op te bouwen en is ze (zonder diploma) momenteel wat aan het jobhoppen en woont ze tijdelijk weer bij haar ouders. Ze beseft zich opeens dat ze eigenlijk heel graag moeder zou willen worden, maar ja, dan zal er toch eerst een leuke vent op haar pad moeten komen. Het liefst een die niet al te veel bagage (ex-en en kinderen) met zich meedraagt. En dat wordt steeds lastiger als je richting de 35 gaat...Tja... Al met al kan ik zeggen dat ik, ondanks de negativiteit en onbegrip waar ik in mijn omgeving tegenaan liep, heel erg blij ben met onze keuze om jong kinderen te krijgen. En dat ik op mijn 31e kan zeggen dat ik al acht jaar lang mag genieten van de mooiste ervaring die je als vrouw kan overkomen!

8. Monique | 29/04/11 | 10:33

   Ik ben beiden! Mijn oudste is een dochter van 18 jaar en mijn jongste een zoontje van 5. Ben nu zelf 43 jaar dus bij de eerste was ik relatief jong. Het voordeel is dat ik zelf jonge ouders heb dus ook de jongste heeft nog een hippe opa en oma die nog volop in het leven staan en oma gaat nog graag mee de achtbaan in ;-)! Zelf vind ik het verschil dat ik bij de jongste zelf rustiger was en daardoor misschien wel wat bewuster geniet. Het heeft allebei zijn voordelen denk ik maar het belangrijkste is dat je goed moet bedenken dat je hele leven verandert als je een kind krijgt, dat je niet meer kunt leven zoals je altijd deed en daar ben je misschien meer aan toe als je eerst je dromen hebt waargemaakt, dus wat ouder bent!

9. LIZA | 29/04/11 | 10:06

   Mijn moeder was 37 jaar toen ik geboren werd, Ik had grootouders die al waren overleden of in de 80. Hier heb ik weinig aan gehad. Wat ik ook gemist heb; een ouder die met mij in de achtbaan wilde, dat deden ze niet, want; last van de rug of heup. Jonge ouders van vriendinnen werken, die van mij kijken uit naar hun pensioen.ik ben 24jaar, zit hier niet op te wachten. Ik ben gelukkig een jonge een zoon die wel wat aan zijn grootouders heeft en met hem in de achtbaan gaat.

10. Sandra Sprott | 29/04/11 | 09:53

    Als ik dit had geweten... Ja, dan was ik veel jonger aan kinderen begonnen! Ik vind mijn leven met zoontje en gezin goed zo, maar zie op latere leeftijd in dat het beter had kunnen zijn op meerdere vlakken als ik deze ervaringen eerder in mijn leven had meegemaakt, en het gezinsleven eerder had gehad. En om die redenen misschien ook een groter gezin had gehad nu. Maar achteraf-praat is altijd een beetje gevaarlijk vind ik. Vragen als: Wat als...? En wat had je gedaan als....? zijn uiteindelijk altijd gebaseerd op ervaringen van nu, maar er zijn nog zoveel scenario's te bedenken die je weer op andere gedachten kunnen brengen.

Reageer

Populaire onderwerpen:

column gratis iphone LINDA. NEW YORK foto youtube kinderen marleen robin boek mode linda filmtips amsterdam winnen app filmpje video seks linda de mol