woe09/032011
sidney
3. lelijke boeken
Toen ik moest kiezen tussen uitgever X en uitgever Y belde ik mijn beste vriend. Had hij niet een kennis die literair agent was? Wie zou hij me adviseren? Een uur later belde hij me terug.
‘Geen van beiden.’
‘Geen… Wat?’
‘Uitgever X geeft jaarlijks veel te veel boeken uit, daar verzuip je. En de directeur van Y is een boef die lelijke boeken uitgeeft.’
‘Lelijke boeken?’
‘Hij zegt dat je nu geen contract moet tekenen maar dat je je bij hun agentschap moet aansluiten. Dan schrijf je in alle rust verder aan je manuscript en als het af is gaan zij met je bij uitgevers shoppen. Zij kunnen een hoger voorschot voor je regelen en een vooraf vastgesteld marketingbudget. Ze laten gewoon verschillende uitgevers tegen elkaar opbieden om jou en je manuscript.’
Ik hang op en denk na. De hele middag. Ik kom er niet uit. Ik heb meer advies nodig.
Een jaar geleden zat ik aan bij een chic diner. Heel toevallig was ik geplaceerd naast een oudere Beroemde Schrijver. Een échte. Ik ging zitten, was starstruck. Hij was charmant, bescheiden. We spraken over schrijven, hij vroeg me naar mijn lievelingsauteurs. Ik noemde David Mitchell, Haruki Murakami, Zadie Smith. De hele avond was ik huiverig dat ik moest opbiechten dat ik zijn boeken niet had gelezen. Hij vroeg er niet naar.
Wel vroeg hij advies over een stijlprobleem waar hij tegen aanliep, iets in zijn volgende boek. Ik was stomverbaasd: hij had een paar miljoen boeken verkocht en vroeg mij om advies? Ha.
Ik opperde van alles. Ja, als iemand er om vraagt, kan hij ’t krijgen, natuurlijk. Ergens tijdens mijn suggesties diepte hij een gekreukelde envelop op uit zijn colbert. Hij schreef zijn email adres op, reikte me de envelop aan en vroeg of ik hem de namen van mijn lievelingsauteurs eens kon toesturen.
Sindsdien hebben we af en toe contact.
Ik besluit hem te mailen voor advies. De Grote, Beroemde schrijver. Hij antwoordt dezelfde week nog:
“Beste Sidney. De literair agent zou gelijk kunnen hebben. Als je aan de hand van zeven bladzijden twee contracten krijgt, heb je misschien iets bijzonders in handen. Zou ik het verhaal een keer mogen lezen?”
Mijn verhaal stond vol grove taal, rauwe rotzooi. Ik zou hem voor het hoofd kunnen stoten. Ik zou zijn kennis en ervaring kwijt kunnen raken. Toch maar opgestuurd.
En ik hoorde niets meer van hem.
De eerste weken twijfelde ik of ik hem zou namailen. Maar het was vakantietijd. Toch? Ik vroeg de uitgevers om meer tijd en dacht dat er misschien iets ernstigs aan de hand was met hem. Nee, het was mijn verhaal, die scheldwoorden, dat geweld. Het had hem vast afgeschrikt. Ik wist het zeker. Het was een veel te gedistingeerde man op een veel te gedistingeerde leeftijd voor wat ik had geschreven.
Twee maanden later, terwijl ik zat te zweten in een campingwinkel, tussen hoog opgestapelde wc rollen, kreeg ik antwoord.
Woensdag 22 maart lees je het vervolg.
-Lees aflevering 2. ‘Buffelen’
-Lees aflevering 1. ‘De Serveerster’
Tim | 09/03/11 | 19:24
Spannond!
Isabelle | 09/03/11 | 17:15
Wat leuk!
Sidney. | 09/03/11 | 14:46
@Anne: Dame, het is verdikkeme al een jaar spannend. Echt. @Remco: 't Was niet meneer Campert, Remco... @Ruurd: Lovvit. @Linda: Dank je. Hou vol! ;-) @Neliët & Eva: Nee joh, ik ken jullie al. Leuk jullie hier te zien. Tot de 22e, dames.
Neliët | 09/03/11 | 13:48
is het al 22 maart? nee? shit!
Linda van der Klooster | 09/03/11 | 13:46
Spannend! Ik kan niet wachten op het vervolg!
Eva | 09/03/11 | 13:35
meer, meer, meer!
Ruurd | 09/03/11 | 12:43
Sterk werk. Kan me niet bruut genoeg zijn. :)
Remco | 09/03/11 | 12:17
Beste Sidney, dank voor dit virtuele schouderklopje, groeten. R
anne | 09/03/11 | 11:14
Ja, nu wordt het spannend.