maa31/012011
robin
XXXII goeie plekjes
Robin heeft De Amerikaan voorgelogen dat ze de deur niet kon opendoen omdat haar moeder er was en twee uur later met hem afgesproken op het Spui.
Als ik precies op tijd bij het Spui aankom zit hij al op een bankje te wachten. Zijn ene been over het andere gekruist. Twee bekers koffie in zijn handen.
‘Kom ik laat je iets zien,’ zeg hij en loopt voor me uit.
We staan midden op het Begijnhof. Ik ben er nog nooit geweest. Er wonen nonnen en er is gek genoeg niemand anders dan wij.
‘Moet je luisteren,’ zegt hij.
‘Ik hoor niets,’ zeg ik. ‘Wat moet ik horen dan?’
‘Je moet stil zijn en luisteren.’
Zo staan we even.
‘Nee hoor, ik hoor echt niets bijzonders.’
‘Dat is het hem juist,’ lacht hij. ‘We staan midden in Amsterdam en het is hier muisstil. Dat vind je nergens anders.’
Ik ben onder de indruk van zijn neus voor goeie plekjes. Want als we uren kletsend door de stad hebben gebanjerd, strijken we volledig verkleumd neer bij een Italiaans restaurantje, dat ik ook al niet ken, voor heerlijke volle witte wijn en pasta Vongole.
‘Ik ben zo blij om je te zien.’
Hij blijft het maar herhalen als we buiten na het eten, rozig van de wijn, een sigaret roken.
‘Ikke ook,’ antwoord ik. ‘Ikke ook.’
Het rolt automatisch uit mijn mond, maar eigenlijk wil ik antwoorden. Waarom heeft hij mijn komst naar New York afgekapt een paar maanden geleden? Waarom is het uitgegaan met het meisje waarvoor hij mij heeft laten zitten? Is het überhaupt wel uit? Hoe lang is hij van plan hier te blijven?
Maar ik houd me in. Want ben ik niet volmaakt gelukkig nu, met de man van mijn dromen wrijvend over mijn been?
Nee. Ik moet het weten. Ik moet weten waarom hij hier is. Ik pak een sigaret uit mijn pakje om mijn onzekere houding te maskeren en verzamel al mijn moed.
‘Zeg, ik wil wat dingen….’
Verder dan dat kom ik niet. Nog voordat ik mijn vragen in een razend tempo op hem af kan vuren trekt hij me langzaam maar zelfverzekerd naar zich toe.
‘Nee wacht even. Niet doen,’ schiet er door mijn hoofd.
Maar hij kust me al. Veel te lekker. En de felle vragen die ik had willen stellen, waaien stuk voor stuk uit mijn gedachten bij elke wolk adem die mijn neus verlaat. En tegen de tijd dat hij zonder enige vorm van onhandigheid de rits van mijn jas heeft opengemaakt en met de toppen van zijn vingers langs mijn zij strijkt net onder mijn borst langs, kan ik niet meer helder nadenken. Ik voel mijn telefoon een paar keer trillen in mijn zak. Maar ook dat is niet belangrijk meer.
Marl1 | 03/02/11 | 14:07
Helemaal leuk die Amerikaan, maar hoe heeft Robin Tom de deur uit gewerkt? Daar ben ik eerlijk gezegd toch ook wel nieuwsgierig naar.....
marielle | 03/02/11 | 11:06
geen gedenk, gewoon genieten Robin. De rest zie je dan wel weer.
Nous | 01/02/11 | 21:11
Waaaat?!?
Marjolein | 01/02/11 | 17:19
we willen ook wel weten wat ze met Tom heeft gedaan...
pfff | 01/02/11 | 13:11
oh, meer meer meer en iets langer graag......
claudia | 01/02/11 | 00:21
we want more....
vera | 31/01/11 | 20:22
stomme muts die je bent.... maar zooooooooo herkenbaar.....
saskia | 31/01/11 | 20:02
zucht.......het was weer veel te kort.weer een week wachten dan maar.Kan dit niet in boek uitgebracht worden????
Marloes | 31/01/11 | 19:11
Ooooh, ik kan echt niet wachten tot volgende week