LINDA. blog

xi paris je t’aime

Robin (28) woont in Amsterdam. Ze is single, op haar digitale vriend De Amerikaan na.

‘Weet je wat voor dag het overmorgen is?’ mailt De Amerikaan. ‘Vrijdag,’ mail ik terug. ‘Nee dat bedoel ik niet. Denk eens goed na.’ Ik heb geen idee waar hij op doelt en eigenlijk ook geen tijd voor dit soort spelletjes. ‘Ik geef me over: zeg het maar.’
‘Aanstaande vrijdag is het precies drie maanden geleden dan ik je voor het allereerst mailde.’
Oh.
Wil hij hiermee zeggen dat we bijna drie maanden ‘virtuele verkering’ hebben? Is dat een heuglijk feit? Vieren digitale maatjes dat soort mijlpalen ook? Is virtuele verkering überhaupt iets om trots op te zijn? Niet eerder een beetje zielig: veel contact, geen seks?
‘Goh was mij totaal ontgaan. Wat vliegt de tijd…’ mail ik terug.
De rest van de dag blijft het stil.
’s Avonds krijg ik weer een mailtje: ‘Stel nou dat je post zou krijgen. Zou je dat dan liever thuis krijgen of op kantoor? Puur hypothetisch gezien hoor.’
Ha.
Hypothetisch? Maak dat de kat wijs. Hij gaat wat opsturen.
‘Dat ligt eraan. Als het door de bus past dan graag thuis. Stel: je bent van plan om jezelf op te sturen, naakt, met een strik om je nek in een grote doos, dan graag naar kantoor. Ben nooit thuis weet je wel, dus anders moet ik je ophalen op het postkantoor en dat is ook weer zo lastig.’
‘Wat is je adres?’ mailt hij me terug. Jammer. Het past dus door de bus.
‘Alleen nummer tien? Geen a of b of souterrain erbij?’ vraagt hij. ‘10b,’ antwoord ik.
‘Te laat. Ik heb het nu al naar nummer 10 verstuurd. Ik stuur er voor de zekerheid nog wel een.’
Nog wel een? Geen zorgvuldig met de hand geschreven brief dus waarin hij me uitgebreid de liefde verklaard. Sowieso niets uit Amerika want dat is nooit binnen twee dagen op plaats van bestemming.
‘Ok, je krijgt het nu dubbel. Je moet er op eentje ‘retour’ schrijven en op de brievenbus doen. Of niet, als je ze allebei wilt houden,’ legt hij me uit.
Twee dagen lang breek ik mijn hoofd over de inhoud van de zending en dan eindelijk; op vrijdagmiddag ligt er een pakketje in de bus. Van Bol. Ik pak het karton en bel Mees terwijl ik de trap op loop. Zij heeft twee dagen meegeleefd, wel zo eerlijk om haar ook mee te laten genieten van het uitpakken.
‘Wat is het wat is het,’ gilt ze door de hoorn. ‘Ik maak het NU open,’ gil ik terug.
Twee seconden later: ‘En? En? En?’
‘Ik ben nog bezig.’
‘Ok ik wacht wel,’ en dan, ‘weet je het nou al?’
‘Oh wat lief,’ zeg ik tegen mezelf als het karton open is. ‘Vertel, wat is het?’ Mees kruipt haast door de hoorn van nieuwsgierigheid. ‘Nou het is een DVD. Hij heet Paris Je t’Aime en gaat over achttien verschillende romantische ontmoetingen in Parijs door de ogen van verschillende regisseurs.’
‘Jeetje, Rob.’
‘Ja he?’ zwijmel ik.
‘Romantisch zeg,’ zegt Mees, en dan: ‘romantische ontmoetingen in Parijs zei je toch?’
‘Ja?’
‘Nou dat is een teken. Een dubbele boodschap,’ raast ze.
‘Wat dan?’
‘Hij probeert je iets te zeggen. Kijk nog eens goed in die doos. Er zit vast een ticket in.’
Een ticket naar Parijs? Natuurlijk. Dat ik daar zelf nog niet op ben gekomen. Maar waar moeten we elkaar dan ontmoeten? De Eiffeltoren? Nee dat is afgezaagd. Gewoon op een bankje langs de Seine. Ja, ik weet het al, op dat eilandje Ile Saint Louis. Maar wat trek ik in godsnaam aan?
Als ik met mijn handen door het karton ben gegaan en zelfs het folie van de DVD heb gescheurd om in het hoesje te kijken, kom ik tot de logische conclusie dat er geen ticket in zit. Ik voel me hebberig en oerstom. Alsof Bol.com in opdracht tickets in DVD’s verstopt?
‘Nee geen ticket natuurlijk,’ zeg ik licht teleurgesteld, ‘waarom zeg je dat dan ook?’
‘Nou ja had gekund toch?’
‘Ja, had gekund,’ zucht ik.
Die avond kijk ik een film over achttien romantische ontmoetingen in Parijs. In mijn uppie met een zak M&M’s op schoot. En ik voel me eenzamer dan ooit.

Lees aflevering XII ‘Liedje Zingen’